Fibula

De Fibula praenestina De Fibula praenestina (de fibula van Praeneste) is een gouden broche waarvan aangenomen wordt dat die de oudste bewaarde inscriptie in het Latijn bevat.

Je kunt het kuitbeen (de fibula), de bekkenkam (de crista iliaca) of het schouderblad (de scapula) gebruiken, waarvan de fibula het meest populair is.

Romeinse sierspelden (fibula) De fibula is een sierspeld die werd gebruikt door Romeinse burgers, alsook door Grieken, Germanen en Kelten die in of rond het Romeinse Rijk leefden.

De Fibula van Dorestad Fibula van Dorestad uit circa 775-800 gevonden in een put, thans in het Rijksmuseum van Oudheden te Leiden.

Samen met die fibula kwamen nog 169 andere Merovingische grafvondsten uit Broechem naar Tongeren.

Voorzichtig legt hij een mantelspeld of fibula uit de 7de eeuw op tafel en daarnaast legt hij een stukje van een gesp uit waarschijnlijk de 16de eeuw.

Hoewel de vorm van de speld typisch Fries is, is deze fibula veel groter dan de gebruikelijke van dit type en is de versiering en vormentaal in Scandinavische stijl vervaardigd.

Ook is de fibula gemaakt van verguld zilver waar ze normaal gesproken van brons worden gemaakt.

De bekendheid van Eusthenopteron komt van het patroon van zijn vin-endoskelet, dat een duidelijke humerus, ulna en straal (in de voorvinnen) en dijbeen, scheenbeen en fibula (in de bekkenvin) draagt.

Deskundigen kunnen uit stijl- en vormkenmerken afleiden uit welke keizerperiode een Romeinse fibula afkomstig is.

Deze fibula is 44,8 centimeter lang, zijdelings samengedrukt — hoewel minder dan bij nadere ankylosauriden — en licht naar achteren gebogen.

Deze stola werd vastgebonden met een fibula.

Fibula vormden een belangrijk onderdeel van de klederdracht in de Late Oudheid.

In eerste instantie werd alleen de voetplaat van de fibula gevonden.

Niets was compleet, bekkenbeenderen ontbreken altijd, maar delen van de schoudergordel, humerus, spaak, ulna, evenals dijbeen, scheenbeen en fibula zijn bewaard gebleven.

Ook een gouden fibula en gouden armbanden behoorden tot de grafgiften.

Zijn fibula was er erg aan toe.

Onlangs werd in de omgeving al een deel van een fibula (mantelspeld) uit circa de vierde eeuw na Christus gevonden.

Met dat apparaat kwam ik heel andere zaken tegen: eerst een musketkogel en een pijpenkopje, later middeleeuwse gespen en Romeinse fibula’s.

Naast fibula’s zelf zijn voorbeelden te zien van de spelden op Romeinse en Middeleeuwse portretten, van levensgrote standbeelden tot kleine gouden munten, om te verduidelijken hoe ze gedragen werden.