Flaminganten

Ik krijg het idee dat de “Flaminganten” wat zijn geworden mettertijd.

Hoewel flaminganten hun nationalisme graag ‘inclusief’ noemen, lijkt de neiging toch groot om bij de minste aanleiding ‘goede’ van ‘slechte’ Vlamingen te onderscheiden.

De Franstalige burgerij zag de suprematie van het Frans in het openbaar leven aangetast en voelde zich op politiek vlak onderdrukt door de flaminganten.

Enkele Vlaamse studenten, niet-flaminganten, konden zich niet vinden in de mentaliteit van de bestaande regionale clubs.

Talrijke auteurs waren priester of kloosterling, al dan niet flaminganten.

De comitéleden zijn wel degelijk trouwe flaminganten, die hun sporen verdiend hebben in de Vlaamse beweging.

Bijgevolg kan Van Besien als één van de meest radicale en succesvolle flaminganten beschouwd worden.

Bij mijn weten hebben die flaminganten geen enkele verdienste aan die geleidelijke standardisatie van het Nederlands, en noch minder aan een taalkundige uitvinding.

Bovendien bewerkten de activisten in het bezette gebied de flaminganten achter het front.

Dat Paola het Nederlands nauwelijks beheerst, wordt haar volgens Van de Berghe slechts door rabiate flaminganten nagedragen.

De echte, romantische flaminganten zijn zuiver in de doctrine.

Eindelijk kunnen ook flaminganten zich bevrijden van hun juk.

Het perspectief veranderde: niet langer diende de slag voor het 'België-gevoel', maar flaminganten gebruikten de gebeurtenis als wapen tegen de verfranste Belgische staat.

Het zijn de flaminganten, hè.

In het bezette deel van Belgie kwam het tot een splitsing tussen de flaminganten.

Linkse flaminganten herkennen zich in belangrijke mate in de strategie van de SP met de rode tomaat als symbool.

Naar het Verenigd Koninkrijk van Willem I was weinig heimwee, maar intussen droomden sommige flaminganten wel van een Groot-Nederland dat de zestiende-eeuwse allure van de Zeventien Provinciën moest evenaren.

Verschillende prominente flaminganten traden deze week op als scherprechter van de communautaire tactiek bij N-VA.

Volgens de Brusselse activist had Vermeylen al op 16 november 1914 een groepje Brusselse flaminganten tegen de Duitse sirenenzang gewaarschuwd.

Vroeger mochten de flaminganten zich nog koesteren in een gezapig zelfbeeld : er waren twee soorten nationalismen, een verfoeilijk 'staats-' en een nobel 'volksnationalisme' waarvan België de eerste en Vlaanderen uiteraard de tweede variant belichaamde.