Flavianus

Flavianus was de beschermer van de heilige vaten van de grote kerk van Constantinopel.

Na de dood van Theodosius in 395 probeerde Symmachus bevriende magistraten tot schuldverlichting voor de nakomelingen van Nicomachus Flavianus te bewegen.

Flavianus werd mishandeld en in ballingschap gezonden naar Frygië, maar stierf onderweg.

De Tome Op de Roverssynode in Ephesus werd de Tome, een brief aan patriarch Flavianus van Constantinopel door representanten van Leo I bezorgd.

Een Consul uit Rome (390 v. C.) heeft een dankbrief gestuurd aan zijn broer Flavianus, voor het schenken van 7 Irish Hounds.

Flavianus werd nu zelf afgezet en verbannen omdat hij een onrechtvaardig oordeel in de synode van 448 over Eutyches had gegeven.

Na de dood van Eugenius in de slag aan de Frigidus zag Flavianus zich gedwongen zelfmoord te plegen.

Nicomachus Flavianus de Oude pleegde zelfmoord toen Theodosius het leger van Eugenius begin september 394 in de slag aan de Frigidus vernietigde.

Rond het jaar 393 trouwde Nicomachus Flavianus de jongere met een dochter van Symmachus.

Tegen de tijd van het concilie had de Paus bericht ontvangen van Flavianus en had voor zichzelf uitgemaakt dat de ideeën van Eutyches ketters waren en dat de afzetting van 448 rechtmatig was geweest.

Volgens plausibele overwegingen uit recent onderzoek is het werk van Nicomachus Flavianus door meerdere latere historici gebruikt.

Vooral Flavianus zette zich voor Eugenius en een heidense restauratie in.

Hij was een Langobardische monnik die in Pavia studeerde onder leiding van Flavianus de grammaticus en waarschijnlijk secretaris werd van de Langobardische koning Desiderius.

Zijn terughoudendheid veranderde echter toen nog tijdens het leven van Theodosius de damnatio memoriae van Nicomachus Flavianus werd ingetrokken.