Flexbanen in een zin

Dat is groeiende precariteit (onzekerheid over je bestaan door flexbanen, flexzorg, flexwonen en flexpensioen).

Toen de economie herstelde, had Van der Kwast een gat in zijn cv, en begon zijn afhankelijkheid van laagbetaalde flexbanen.

Ze vinden dat bijv. textiel arbeiders in Bangladesh slecht betaald worden, maar zeggen er niet bij dat heel veel banen in NL, m.n. de flexbanen, ontzettend slecht betaald zijn.

Dat het aantal vaste krachten toenam, werd teniet gedaan door een daling van het aantal flexbanen.

De WRR wil het aantal flexbanen inperken.

Ook gaat het kabinet aan de slag met de grote hoeveelheid flexbanen in Nederland en wil Hoekstra door met ‘het vergroenen van het belastingstelsel’.

Ook het kabinet wil het aantal flexbanen indammen.

De voorganger van Koolmees, PvdA-leider Lodewijk Asscher, probeerde met het veranderen van de ontslagregels en maatregelen voor flexbanen ook al een evenwicht te vinden.

Overigens kiezen vooral jongeren en vrouwen steeds vaker voor deeltijd banen of flexbanen.

Toch blijft ook het aantal flexbanen toenemen en blijft Nederland, in de woorden van de vakbonden, kampioen flexwerk.

Voor arbeiders kortere WW, op 'inkomen gerelateerd' en niet te vergeten de vaste banen voor flexbanen ingeruild en mogelijk gemaakt.

Daarnaast werken vrouwen vaker in flexbanen dan mannen.

Wiegel zei terecht dat de jongere generaties met hun flexbanen alleen kunnen dromen van een pensioen dat de babyboomers hebben.

De erfenis waar de bewindsman zelf prat op gaat heeft drie pijlers: er moesten banen bij in de crisistijd; er moesten structureel meer vaste banen bij en het aantal flexbanen moest omlaag.

En Nederland is echt een uitzondering als het gaat om de combinatie van hoge aantal flexbanen en hoge aantal zzp-ers.

Nergens ter wereld is de kloof tussen deze flexbanen en vaste banen bovendien zo groot als in Nederland: werknemers met een vast contract zijn uitstekend beschermd tegen inkomensverlies, terwijl de flexwerkers nauwelijks rechten hebben.

Al een half jaar komen er namelijk meer vaste banen bij dan flexbanen.

Het idee van de man als kostwinner, vaak nog een heersende gedachte in de arbeidersklasse, blijkt niet meer te volstaan in tijden van arbeidsemancipatie en onderbetaalde flexbanen.