Fluoratomen

De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) hanteert inmiddels een veel bredere definitie: een PFAS is elke stof waarbij een koolstofatoom verbonden is met twee of drie fluoratomen.

Door het π-elektropositief effect wordt door de fluoratomen lading in het π-systeem van de benzeenring gebracht.

Zowel R als R' zijn hierbij fluoratomen.

Evengoed geld dus, dat als je een structuurformule hebt, je eerst gaat kijken naar het aantal koolstofatomen, vervolgens het aantal fluoratomen, dan de clooratomen en tot slot de broomatomen.

De axiale fluoratomen staan iets dichterbij (179 pm).

De elektronendensiteit is hier gelokaliseerd op de twee fluoratomen, in overeenstemming met de hogere elektronegativiteit van fluor.

Het alternatief is * én alle plaatsen van het molecuul benoemen waar zich een fluoratoom bevindt in plaats van een waterstofatoom * én het juiste aantal fluoratomen vermelden in Griekse telwoorden.

Het gevormde hexafluorantimonaat- anion is zwak maar aanwijsbaar via één van de fluoratomen door een datieve binding aan het proton gebonden.

Zo is het aantal en de plaats van fluoratomen in 2-fenylpyridineliganden van platina(II)verbindingen van invloed op de emissie-eigenschappen van de complexen.

Activering van de koolstof-fluorbinding Een van de toepassingsgebieden waarin liganden met fluoratomen een rol spelen is die van de activering van de koolstof-fluorbindingen, waardoor deze verbroken kan worden.

De binding tussen xenon en fluor geschiedt door de overlap van een gevuld p-orbitaal van het centrale xenonatoom, met twee halfgevulde p-orbitalen van de fluoratomen.

De keuze van de reactieroute wordt bepaald door het aantal te introduceren fluoratomen, de gewenste regio- of stereoselectiviteit en het type uitgangsstoffen.

Een fluorpolymeer is een polymeer waarvan het molecuul fluoratomen bevat.