Foneem

Er is alleen van allofonie sprake indien één foneem meerdere allofonen telt: daarmee is een foneem in feite een allofonenbundel.

Fonetische neutralisatie of fonemische neutralisatie is het verschijnsel dat een foneem onder invloed van bepaalde fonologische contexten op een zodanige manier verandert dat het hetzelfde gaat klinken als een ander foneem in dezelfde taal.

Doordat meerdere allofonen kunnen worden beschouwd als onderdeel van dezelfde bundel, hetzelfde foneem, is het verschil tussen allofonen kleiner dan het verschil tussen fonemen: allofonie is een subfonemische variatie.

In dit geval geldt dus dat een klank die in een bepaalde variant niet als foneem bestaat, dat wel doet als allofoon.

Zo wordt bijvoorbeeld een r door verschillende sprekers verschillend uitgesproken, maar daarmee is steeds het zelfde foneem /r/ bedoeld.

Een artificieel neuraal netwerk zal per tijdsframe bepalen wat de verschillende kansen zijn dat het een bepaald foneem betreft.

Aan beide zijden van de grens die de twee woorden scheidt, wordt een "" weergegeven, wat aanduidt dat de twee woorden respectievelijk het laatste en het eerste foneem delen.

Categorische perceptie is essentieel bij het verstaan van spraak, omdat de spreker in staat moet zijn om een bijna oneindig lange reeks klanken als een en hetzelfde foneem te interpreteren.

Vervangen we die klanken door klanken die onder het foneem /d/ (de labiale dentale plosief) vallen, dan horen we 'dak'.

Een foneem is een term uit de fonologie die verwijst naar een verzameling klanken die allemaal dezelfde betekenisonderscheidende functie hebben.

In zijn systeem vertegenwoordigt elk symbool een lettergreep in plaats van een enkele foneem.

Kenmerkend aan deze klinker is verder dat hij voor zover bekend in geen enkele taal als apart foneem voorkomt.

Prenasalen Veel stops komen ook als prenasalen voor, naast d en n bestaat er een foneem nd dat het midden houdt tussen beide klanken.

Taalkundigen hebben het /h/ foneem herleid tot het proto-Maya */h/.

Voor de laatste groep geldt dat deze medeklinker slechts twee allofonen van hetzelfde foneem zijn (de g in respectievelijk legt en legde).

Zijn belangrijkste werk, Grundzüge der Phonologie, waarin hij onder andere het foneem definieerde als kleinste betekenisonderscheidende eenheid in een bepaalde taal, werd pas postuum in 1939 gepubliceerd.

De min of meer geleidelijke verdwijning van dit foneem in de Griekse taal heeft dus het bestaan van een teken om het te noteren van vaak korte duur gemaakt.

Een uit drie fonematische posities gevormd foneem wordt een triftong genoemd.