Formanten

Formanten in spraak Het menselijk gehoor is in staat om klinkers van elkaar te onderscheiden doordat iedere klinker enkele vaste formanten heeft.

Bepaalde klanken, klinkers of medeklinkers, hebben vaak een karakteristiek frequentiegebied (z.g."formanten"). Op een spectrogram is dan als extra ondersteuning van een auditive interpretatie te zien dat dit ook daadwerkelijk gezegd wordt.

De formanten onstaan doordat de harmonischen verschillende amplitudes hebben.

De balans van de sterkte van elke frequentie en de formanten bij een lang aangehouden toon geeft elk instrument diens karakteristieke geluid.

De ontleding van de klinkerklanken gebeurt aan de hand van formanten (dat is te vergelijken met de grondtoon, zie boven).

Door heel bewust gebruik te maken van formanten is het mogelijk om naast de door de stembanden veroorzaakte grondtoon, de boventonen daarvan zo te versterken dat er als het ware een extra stem ervaren wordt.

Hoewel de toonhoogte van het modulatorsignaal verloren gaat, zullen de formanten en dus de klankkleur overeind blijven tijdens het proces.

Spraak In een spraaksignaal worden harmonische componenten die versterkt worden door eigenfrequenties van de mond - en neusholte wel formanten genoemd.

De aanwezigheid van een of meer formanten (resonanties op bepaalde frequenties) zorgt hier in de meeste gevallen voor.

De formanten van het natuurlijke geluid werden door de variabele loopsnelheid vervormd.

Dit komt doordat de formanten meegepitched worden.

Omdat in de prosodie van talen meestal niet meer dan vier verschillende toonhoogten worden onderscheiden, komt het weinig voor dat een taal voor zijn middenklinkers alle drie de mogelijke formanten onderscheidt.