Foucaults in een zin

Je trekt een zinnetje uit het voorwoord op Foucaults 'De Woorden en de dingen' uit z'n verband en dropt een term als 'heterotopie' om het gebazel van GvJ te diskwalificeren, maar het verheldert niets.

Boven aan die lijst stond Michel Foucaults Les mots et les choses (De woorden en de dingen, 1966).

In Foucaults verhaal markeren Shakespeare en Cervantes met hun ambigue noties van waanzin een overgangsperiode.

Ze verwerpt overigens het idee dat pornografie de bevrijding van seksuele remmingen dichterbij zou kunnen brengen, waarmee ze zich schatplichtig toont aan Foucaults opvattingen over seksualiteit.

De steeds grimmiger verzorgingsstaat beantwoordt aan Foucaults beeld van panoptische disciplinering en normalisering.

Ze volgt daarin Michel Foucaults analyse dat het accentueren van de seksuele identiteit de vrijheid op dit gebied niet vergroot.

In Foucaults analyse werkt een nietzscheaanse inspiratie door.

Is Foucaults werk vooral polemischkritisch, Deleuze en Guattari proberen een bestaanswijze te schetsen waarin dit voortdurende transformeren in de omgang met lichaamskrachten en energieën andere levenspraktijken opleveren.

Slechts één vraag zou ik willen exploreren: is er in Foucaults werk sprake van een esthetisering van het denken en zo ja, in hoeverre hangt deze samen met de door hem in kritiek op het waarheidsbegrip geformuleerde kentheoretische positie?

Volgens Foucaults interpretatie kent Nietzsches geschiedschrijving zo drie vormen.

Daarnaast is het épistémès in vraag gesteld, gezien Foucaults vaagheid over het begrip.

Deze lezing werd pas kort voor Foucaults dood gepubliceerd, in 1984.

Iemand als Kevin Thompson wijst dan weer op de relevantie van een bepaalde traditie van de Franse filosofie om de opzet van Foucaults oeuvre te begrijpen.

In 1996 trad hij in dienst van de Universiteit voor Humanistiek als postdoc-onderzoeker van het project "Foucaults notie van zorg voor zichzelf in relatie tot de zorgethiek".

Op 20 november 1989 wordt Foucaults Parrèsia.

Volgens Deleuze kan men Foucaults hele opzet begrijpen vanuit de relatie tussen de woorden en de dingen, en de rol van macht als onderhandelaar tussen beide.

Zo is Foucaults stelling relatief aan vooronderstellingen uit deze épistémè.