Francks

Francks drie cycli met composities voor het orgel gelden zonder uitzondering als hoogtepunten van het gehele romantische orgelrepertoire.

Het centrale thema van Francks recentere oeuvre is de Duitse geschiedenis in het algemeen, en haar familiegeschiedenis in het bijzonder.

Het orgel in Rouen is een van de grootste en fraaiste instrumenten van Aristide Cavaillé-Coll, bij uitstek geschikt voor Francks muziek.

Martijn van der Linden houdt zich in Francks bundel in: hij zet alleen de contouren van een liefdespaar met enkele lijnen neer.

Francks schoonzoon, Pascal Dryon, zet de familietraditie voort via De Poortere Frères en via de doorstart van de nv Louis De Poortere.

Interessante Stokowski-aflevering: 88 jaar oud, dirigeert hij (in 1970) het Hilversumse RFO in Francks symfonie in d, en het London Symphony Orchestra in Messiaens L'Ascension; ook in gewaagde, eigen orkestbewerkingen van Chopin en Duparc.

Uiteindelijk gaan Francks laatste twee romans over koudbloedigheid en het verlangen naar liefde.

Francks vader, gestorven in 1987, sprak nooit over haar.

De muziek is veelzijdig, van Bachs intieme triosonates, via kwartetten en -kwintetten van Mozart, Brahms en Mahler naar Francks prachtige Sonate voor piano en viool en de nieuwere muziek van Schnittke en Richard Dubugnon.

Maar het belangrijkste is toch wel de koninklijke structuur van met name het Gloria en het Credo, een structuur, die samen met de geweldige warmte van al deze muziek de kracht uitmaakt van Francks meesterschap.

Dit was Francks eerste compositie voor piano en orkest.

Francks literaire debuut, de roman Der neue Koch verscheen in 1997 bij uitgeverij Ammann.

Francks oud-leerling Charles Tournemire meende dat er in collectie muziekstukken waren die niet van de hand van zijn oud-leraar kònden zijn op grond van door hem als compositorisch zwak en niet-idiomatisch beoordeelde kenmerken.

D'Indy zou zich zijn leven lang opwerpen als de ferventste verdediger van Francks muzikale erfenis.