Funkadelic

Ik zou deze zomer heel graag naar George Clinton and the Parliamentary Funkadelic, Angie Stone en Ziggy Marley willen in Paradiso, maar het is allemaal uitverkocht, ik snap er niets van.

En door Amp Fiddler te neer te zetten, bedenk je weer eens hoe bands als Parliament en Funkadelic de eerste techno-producers hebben beïnvloed.

George Clinton’s Parliament-Funkadelic en Sly And The Family Stone zijn het best vertegenwoordigd, met name ‘Have Some Love’, ‘Boogieman’ en ‘Riot’ zijn meer dan een beetje geïnspireerd door psychedelische funk uit de jaren zeventig.

En veel mensen op het podium, zoals bij Parliament en Funkadelic.

Gebroken keert hij terug naar Nederland, waar hij verzeilt op een P-funkparty, georganiseerd door Frankie D en Arne Koefoed, met de grooves van Funkadelic.

Twee verschillende stukken met de titel (eentje grotendeels in stijl van Sly & The Family Stone, de andere meer in stijl van Parliament) en mogen er zeker zijn, zelfs al werd Funkadelic links ingehaald door Prince en rechts door Kool & The Gang.

Waar de soul-artiesten uit de jaren zestig gaandeweg ook een blank publiek aantrokken, was Parliament/Funkadelic in de eerste jaren een vrijwel exclusief zwarte aangelegenheid, zowel op het podium als in de zaal.

Het collectief Funkadelic was de zusterband van Parliament, dat in dezelfde periode erg succesvol was.

Na een moeizame start werden The Parliaments een succes onder de namen Parliament en Funkadelic (zie ook p-funk ).

Hij werkte ook samen met Funkadelic op het album The Electric Spanking of War Babies (1981), maar hij was niet meer in staat om zijn carrière nieuw leven in te blazen.

In 1970 waren de juridische problemen omtrent de naam "The Parliaments" opgelost en Clinton zorgden dat alle Funkadelic-leden onder de naam Parliament werden gecontracteerd door Invictus Records.

Nadat in 1971 het album Maggot Brain was uitgebracht, kwamen Bootsy (basgitaar) en Catfish Collins (ritmische gitaar) bij Funkadelic.

Ook stond hij vroeger bekend onder de naam Funkadelic.

Worell zou later meerdere Parliament - en Funkadelic-albums gaan produceren en tevens toetsen spelen op meerdere andere p-funk-albums.

Hij is het brein achter de bands Parliament en Funkadelic die gedurende de zeventiger en begin tachtiger jaren groot waren.

Parliament had een experimenteler geluid dan Funkadelic, met veel conceptalbums, zoals het in 1976 uitgebrachte Mothership Connection.

Toen de jaren 80 hun intrede deden, ontstonden er juridische problemen door de meerdere bandnamen die gebruikt werden en tevens begon Warner Bros. plotseling zijn interesse te verliezen in Funkadelic.

Vele bandleden verlieten daarna echter Funkadelic omwille van interne ruzies.