Géographie in een zin

Het methodologische contrast tussen de Géographie humaine de la France van Jean Brunhes en de Tableau de la géographie de la France van Vidal de la Blache, zegt Buttimer (1971, 60) illustreert uitstekend de markante verschillen tussen beide geografen.

Het comité rustte voor een groot deel op de Société belge de Géographie en de Société de Géographie d'Anvers.

Een Nederlandse recensent las in de ondertitel Grand atlas de géographie moderne dat de atlas gecompleteerd zou worden met een aantal kaarten in de stijl van de Physikalischer Atlas.

Het onderwijs was aanvankelijk sterk georiënteerd op de Franse géographie humaine, niet verwonderlijk gezien Cool’s belangstelling voor de Franse school in de geografie.

Met name in zijn hoofdwerk La Géographie humaine wilde Brunhes komen tot een positieve, dat wil zeggen op empirische feiten gebaseerde classificatie van de zichtbare verschijnselen aan het aardoppervlak.

Met zijn boek ‘Géographie et religions’ liet Deffontaines expliciet zijn opvattingen over de invloed van morele en spirituele waarden op de vorming van het cultuurlandschap zien.

Na Humboldt bleef het vijftig jaar stil tot Alphonse de Candolle in 1855 in Géographie botanique raisonnée een eerste uiteenzetting deed.

Uit dezelfde periode komen verdienstelijke publicaties als Schraders Atlas de géographie moderne uit 1889 (ook in een uitgebreide versie in Duitsland verschenen als Spamers Grosser Handatlas), Atlas général Vidal-Lablache uit 1900 en Atlas Niox.

Vanwege een weddenschap van de Société de Géographie in Paris die er een forse beloning voor in het verschiet had gesteld.

Daarvan zijn La Nouvelle Géographie Universelle, in 19 delen, en L’Homme et la Terre zonder twijfel de bekendste.

De géographie humaine is in de eerste plaats een geografie van het werken.

De Nederlandse opvatting over de inhoud van de sociale geografie wordt dan ook beter weergegeven met géographie humaine, met human geography of met anthropogeographie.

In deze periode was hij ook een van de redacteuren van het tijdschrift Annales de Géographie.

In zijn ‘Géographie Humaine’ herinnert het organicistisch perspectief aan Ratzel, terwijl de grote aandacht voor de menselijke bestaanswijze de invloed van Durkheim verraadt.

Zijn omvangrijke publicatie ‘Tableau de la géographie de la France’ (1903), geschreven op uitnodiging van de historicus Ernest Lavisse liet duidelijk zien hoezeer de ruimte een constante factor was in de historische ontwikkeling van Frankrijk.

Bij zijn reizen naar Parijs heeft Van der Capellen ook een aantal malen namens Von Derfelden post meegenomen voor de Société de Géographie.

In 1747 publiceerden ze de Géographie sacrée et histoire de l’Ancien et du Nouveau-Testament en in 1752 maakten ze in opdracht van Lodewijk XV een aard- en een hemelglobe.

Meest bekend zijn nog de Atlas universel de géographie ancienne et moderne van P. Lapie (1829, 50 krtn.