Géricault in een zin

Het hangt in 1819 op het Salon in Musée royal des Arts naast Het Vlot van de Medusa van Théodore Géricault.

Daar was ook de tentoonstelling ’Het zwarte model, van Géricault tot Matisse’ te zien, die in vier maanden tijd 500.000 bezoekers trok, een record.

Alles is bestudeerd en zorgvuldig uitgedacht door Géricault, die in de herfst van 1818 de compositie kon overbrengen op het doek van 5 bij 7,5 meter.

Géricault was (al dan niet terecht) teleurgesteld en ontmoedigd.

Géricault inspireerde al in zijn eigen tijd andere kunstenaars door zijn revolutionaire manier van schilderen.

Henze schreef het oratorium als een requiem voor de Zuid-Amerikaanse revolutionair Che Guevara, maar de titel verwijst natuurlijk naar het meesterwerk van de Franse schilder Théodore Géricault.

Het vlot van de Medusa (1818) van Théodore Géricault en een utopisch vlot van Jan Fabre uit 1986, met de titel Kunst is (niet) eenzaam: dat zijn de twee kunstwerken die Fabre en Joanna De Vos als uitgangspunt namen voor Het vlot.

Naar de grote schilders, Géricault, Delacroix, Velázquez en Manet, en ook naar de filosofische aspecten van representatie, ‘het verhaal’ en ‘het kijken’ zelf.

Daar hangt namelijk het vlot van de Medusa, het beroemdste schilderij van Théodore Géricault uit 1818-1819.

Géricault schilderde ook een waardig portret van hem, waarop hij als individu staat afgebeeld.

Terwijl binnen de persconferentie met Jeff Koons aan de gang is, bouwt de Frans-Marokkaanse kunstenaar Majida Khattari op de Dam aan een Vlot van Medusa, naar het schilderij van de Fransman Géricault.

Zowel de vader als de moeder van Stevens waren mensen met een uitgesproken artistieke smaak; ze waren notoire verzamelaars, die onder andere werk van Théodore Géricault en Eugène Delacroix bezaten.