Gabin

Het had iets weg van Jean Gabin en van Jean-Pierre Castaldi, maar ’t was goed beschouwd pure Marcel Duchamp.

Alsof alle mannelijke karaktervastheid door Gabin en de stoerheid door Depardieu waren opgesoupeerd.

Door een conflict tussen de organisatoren van de prijs en de dochter van Gabin werd de prijs na 2006 niet meer uitgereikt.

François Paradis stierf en de manier waarop Gabin dit speelde, maakte een grote indruk op Duvivier.

In dat romantisch drama vertolkte ze een vamp aan wie Gabin, een erg goed uitziende officier die trots de bijnaam 'Gueule d'amour' draagt, ten onder gaat.

In die misdaadfilm was ze voor de zesde en laatste keer aan de zijde van Gabin te zien, als valse Russische gravin.

L'Année sainte is de laatste film van Jean Gabin.

Ook legde hij een getuigenis af over overleden collega's in de portretten Ces chers disparus : Françoise Dorléac (1984) en Gabin, gueule d'amour (2001).

Zijn belangrijkste succes met Gabin behaalde hij met het drama Chiens perdus sans collier (1955) naar de gelijknamige en in die tijd enorm populaire roman van Gilbert Cesbron.

Als jongste lid van het beroemde Franse theatergezelschap werd ze ook al snel gescout voor de film, al bleef het vooralsnog bij thrillers en policiers zoals 'Touchez pas au Grisbi' (1954) waarin Jean Gabin de gangster speelde en Moreau het gangsterliefje.

In Frankrijk maakte Delon naam in onder meer van René Clément en het populaire met acteur Jean Gabin en van Jean-Pierre Melville.

Men doet het daar nog steeds met een filmopname uit 1962 met Jean Gabin en Jean Paul Belmondo.

Sterke en geestige gangsterfilm met Jean Gabin als maffiabaas en Alain Delon als huurling die verliefd wordt op Irina Demick, wat problemen geeft.

Dit meesterwerk van menselijke grootmoedigheid werd gedragen door de sterke vertolkingen van Jean Gabin als Jean Valjean, van Bernard Blier als inspecteur Javert en van Bourvil als Thénardier.

Gabin ging vervolgens naar Noord-Afrika waar hij zich bij de Vrije Franse Troepen van Generaal de Gaulle aansloot.

Gabin keerde terug naar het toneel in 1947 met La Soif, die flopte, voordat hij de film Au-Dela Des Grilles opnam, die door René Clément geregisseerd werd.

Gabin zocht door tot hij een regisseur vond die hem samen met Dietrich in een film wilde laten spelen.

Hierna gingen Gabin en Carné weer samenwerken, in 1951 werd La Marie Du Port zonder problemen opgenomen, maar de film viel ook niet echt op.

In 1937 kreeg hij van de Franse afdeling van de Duitse filmstudio UFA de kans om Gueule d'amour (1937) op te nemen met Jean Gabin in de hoofdrol.

In 1982 was hij de laureaat van de Prix Jean-Gabin voor zijn rol in Une étrange affaire, in 1995 ontving hij de César voor beste acteur voor zijn rol in Le Fils préféré.