Gabo

Gabo is voor Cartagena wat Connie Palmen voor Sint Odiliënberg is.

De Bijenkorf, die in 1954 Gabo de opdracht voor het beeld gaf, hield het zakelijk op Bijenkorfconstructie.

Samen met Naum Gabo gaf hij in 1920 het Realistisch Manifest uit, waarin werd gesteld dat kunst tijd en ruimte moest uitbeelden.

Beelden en betekenissen krijgen een nieuwe inhoud als de context verandert, onverschillig of die context een stad is, een kunstinstelling of, zoals bij de Gabo, een naam.

Bij Häring, die tot dat moment ervan is uitgegaan dat hij slechts de beheerder van de verzameling is; bij bemiddelaar Gabo die in brieven schrijft dat Häring geen afstand wil en kan doen van de kunstwerken; en bij Sandberg zelf.

Dat gold voor Kandinsky, Chagall en Gabo in de kunst en voor Strawinsky en Prokofjev in de muziek, voor Fokine, Massine en Nijinska (de zus, ja) in de dans.

Naum Gabo en Antoine Pevsner, beiden teruggekeerd uit het Westen, en El Lissitzky sloten zich aan.

In 1922 stelde Naum Gabo tien werken tentoon bij Galerie van Diemen in Berlijn tijdens de Erste Russische Kunstausstellung.

Met het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in 1939 vestigden Ben Nicholson, Barbara Hepworth en Naum Gabo zich in St Ives.

Naum Gabo werd in 1952 Amerikaans staatsburger.

Gedurende de Tweede Wereldoorlog woonde Naum Gabo in Cornwall (van 1939 tot 1946), maar na de oorlog besloot hij naar de Verenigde Staten te gaan.

Hij kreeg een solo-expositie bij Galerie René Drouin in Parijs en in 1948 een dubbeltentoonstelling Gabo-Pevsner in het Museum of Modern Art in New York.