Gadamer in een zin

De taal is volgens Gadamer een raadselachtig diep verborgen gebeuren dat we niet beheersen, maar waarin we zijn opgenomen.

Het verstaan is volgens Gadamer in de eerste plaats praktisch in de aristotelische betekenis.

Volgens de Duitse filosoof Hans-Georg Gadamer (1900-2002) zijn alle taaluitingen op een of andere manier modificaties van de wisselwerking tussen vraag en antwoord.

Dit zijn woorden uit 1989 van de Duitse filosoof Hans-Georg Gadamer, in zijn boek over (De erfenis van Europa).

Omdat ik alle stemmen in Europa wil horen, waar Gadamer voor pleitte.

Hendrikse heeft geen kennis genomen van de sprankelende ontwikkelingen in de godsdienstwijsbegeerte (Plantinga, Wolterstorff, Van Woudenberg) noch van de terechte kritiek op de al te zweverige hermeneutiek van Gadamer (Donald Davidson).

Ik voelde mij weer die eerstejaarsstudent die een filosofieboek ter hand nam en struikelde over de verwijzingen naar Kant, Leibniz en Gadamer zonder dat de auteur het de moeite waard vond om uit te leggen wat die mensen dan hadden geschreven.

Een ander punt van kritiek is de gebruikte terminologie: Borkes spreekt steeds over de ‘methode’ van Gadamer, waar deze juist ontkent dat zijn manier van interpreteren methodisch is.

Bij Heideggers leerling Gadamer leidt dit in elk geval ten aanzien van onze problematiek tot twee waardevolle invalshoeken.

Verstaan vereist volgens Gadamer goede wil en open staan voor de gesprekspartner en is niet, zoals Schleiermacher beweert, enkel objectieve reconstructie, maar een gedachtewisseling en integratie (horizonversmelting).

Een onbevooroordeeld (neutraal) verstaan is volgens Gadamer onmogelijk: iedere ervaringshorizon is per definitie beperkt en gekenmerkt door vooroordelen.

Gadamer accepteert deze scheiding niet.

Gadamer wijst Plato's leer van mimeses, kunst als afbeelding van afbeelding, af.

Het spelbegrip van Wittgenstein kent overigens heel andere vooronderstellingen dan dat van Gadamer.

Zij behoorden tot wat Gadamer later wirkungsgeschichtliches Bewußtsein zou noemen, interpretaties moeten steeds in een bepaalde tijd worden geplaatst.

Binnen deze traditie bevonden zich bijvoorbeeld Hans-Georg Gadamer en Alasdair MacIntyre die beiden, zij het op verschillende manieren, de traditie van het aristotelisme wilden laten herleven.

De werkelijkheid verschijnt volgens Gadamer pas ten volle in het kunstwerk: het kunstwerk is een onthulling van de werkelijkheid.

Dit betekent dat volgens Gadamer de waarheid in principe niet gekend kan worden.

Gadamer wil de geesteswetenschappen relateren aan de ervaringen van de filosofie, de kunst en de geschiedenis.

G Antonio Gramsci * Hans-Georg Gadamer (1900-2002) was een Duits filosoof.