Gallicaanse

Zij ontstond wellicht door een vermenging van het Oud-Romeinse repertoire en de Gallicaanse zang of cantus Gallicanus, toen de Romeinse zang en liturgie in het Frankische rijk werd ingevoerd ten koste van de Gallicaanse liturgie.

De Latijnse, Rooms-katholieke liturgie blijft namelijk het Gallicaanse Psalter gebruiken, een versie van de Vetus Latina, die door Hiëronymus een beetje weifelend was herzien.

De naam "Ardrossan" beschrijft de positie — 'ard' (van het Gallicaanse aird) betekent hoogte, 'ros' een voorgebergte en het achtergevoegde verkleinwoord 'an' - hoogte van het kleine voorgebergte.

Deze drastische maatregel betekent een klap voor de Gallicaanse dromen en een overwinning voor de ultramontanen die pleiten voor een striktere controle van de paus over de bisschoppen.

Napoleon bepaalde éénzijdig in april 1802 de zogenaamde ‘organieke’ artikelen die bepalen dat het Vaticaan geen inspraak meer had in de benoeming van bisschoppen, opnieuw een gallicaanse maatregel.

In 1801 herstelde een nieuw concordaat in grote mate de gallicaanse voorrechten op de kerk in Frankrijk, ten voordele van consul Bonaparte, weldra keizer Napoleon.

In het Gallicaanse psalter vinden we eveneens interlineaire glossen namelijk de Glossa Ordinaria.

Op de recto zijden vinden we in de eerste kolom het Hebreeuwse psalter, de tweede bevat het Romeinse psalter en de vierde, die bijna drie keer zo breed is, het Gallicaanse psalter.

Op de seminaries moest onderwijs gegeven worden volgens de gallicaanse leer van 1682.

Op de verso bladzijden vindt men het Gallicaanse psalter in de extra brede tweede kolom, het Romeinse in de vierde en het Hebreeuwse in de vijfde kolom.