Gangsterfilms

Gangsterfilms zijn klassieke Amerikaanse cinema.

Zo zit Beat Takeshi in Yakuza 6: de man achter Takeshi’s Castle die ook te zien is in diverse Japanse gangsterfilms (Sonatine en Outrage bijvoorbeeld).

In 1932 tekende Burnett voor het scenario van twee opmerkelijke gangsterfilms.

Gelukkig kijken ze in Suriname nog naar gangsterfilms.

Hun grootste verdienste: Keaton nam de stripheld serieus, als de schizofrene depressieveling die hij is, en Burton verpakte zijn films in een betoverende artdirection, verrassend spelend met de esthetiek van vooroorlogse Amerikaanse gangsterfilms.

Soderberghs film is een hommage aan de oude gangsterfilms met hun welbespraakte gentlemancriminelen, die er weliswaar geen been in zien de wet te overtreden, maar die ook niemand kwaad doen.

Gangsterfilms zijn een aanklacht tegen het Amerikaanse neokapitalisme.

Daarmee is een van de weinige gangsterfilms die je na het kijken het gevoel geeft dat de mensheid niet bedorven en cynisch, maar liefdevol en oprecht is.

Over de wisselwerking tussen criminelen en gangsterfilms een gesprek met filmregisseur André van Duren.

Het filmlandschap was enorm veranderd sinds Cagneys laatste gangsterfilms: Angels with Dirty Faces (1938) en The Roaring Twenties (1939).