Gasmoleculen

De snelheid waarmee het kogeltje afremt is een maat voor het aantal remmende gasmoleculen in de omgeving van het kogeltje, en dus voor de druk.

Deze spanning zorgt dat de elektronen een grote snelheid krijgen, als ze geen obstakels zoals gasmoleculen tegenkomen.

Een Grote Inslag kan de temperatuur in de exosfeer echter dusdanig hebben verhoogd, dat ook andere gasmoleculen konden ontsnappen.

Gasmoleculen in de pomp worden gebombardeerd met elektronen met een hoge energie.

Nemen we aan dat de gasmoleculen geen eigen volume hebben en beschouwen we een volumeelement in het gas, waarin zich een groot aantal moleculen van het gas bevindt.

Op een hoogte van 400 kilometer zweven namelijk losse gasmoleculen rond die satellieten op die hoogte vertragen.

Wanneer het witte licht van de zon de dampkring van de aarde binnendringt, reageert het meteen met de gasmoleculen.

Deze toestand ontstaat wanneer de gasmoleculen door toevoeging van energie splitsen in geladen deeltjes (ionen en elektronen).

Als er contact is tussen een gas en een vloeibaar oplosmiddel, zullen er gasmoleculen gaan oplossen in het oplosmiddel.

De gasmoleculen bewegen met hoge snelheid en botsen tegen elkaar.

Gasmoleculen bewegen erg snel vergeleken met de beweging van een menselijke hand.

Hij ontdekte dat bij de hoge temperatuur tijdens de adiabatische compressie van de luchtbel, de gasmoleculen zich splitsen ( dissociatie ).

Thomson en Rutherford toonden aan dat röntgenstraling in staat was gasmoleculen op te delen in elektrisch, positief geladen ionen waardoor het gas elektrisch geleidend werd.

Zelf vergelijkt Verlinde het met de luchtdruk : de moleculen waaruit het gas bestaat kennen zelf geen luchtdruk, dit is louter de eigenschap van het gas, als emergentie van de vele bewegende gasmoleculen.