Gaullisten

Maar terwijl de communisten zich voor die tweede ronde duidelijk achter de socialistische kandidaat schaarden, kreeg Giscard enkel een vage, dubbelzinnige steun van de gaullisten.

Zoals verwacht werd Chirac premier, maar de macht van de gaullisten in de regering daalde fors, hoewel ze nog steeds verreweg de grootste partij in het parlement vormden.

Gaullisten, confessionelen en conservatieven kunnen onderverdeeld worden in werkgevers- en werknemersvleugels.

Dat was het begin van een samenwerking met de gaullisten.

Hij kreeg zijn zin: de gaullisten en socialisten werden weggevaagd.

Hij gaf zijn zetel niet op, maar sloot zich aan bij de Unie voor Europa, waarin ook de Franse gaullisten en Forza Italia van Berlusconi zaten.

Op 30 mei marcheerden een miljoen mensen over de Champs Elysées om De Gaulle te steunen; tijdens de inderhaast uitgeschreven parlementsverkiezingen wonnen de gaullisten met overweldigende meerderheid.

Van oudsher hielden gaullisten en communisten, die hun legitimiteit ontleenden aan het Verzet, Frankrijk met hun historisch compromis in een klemmend evenwicht.

Voor zowel gaullisten als communisten moet 1997 een annus horribilis zijn geweest.

De Franse minister Binnenlandse Zaken wordt er niet alleen van verdacht samen met andere gaullisten smeergelden voor de partijkas te hebben verworven.

Gaullisten en liberaal-conservatieven wilden een zaak voor het Hoog Gerechtshof (dat hoogverraad behandelt) 'als blijkt dat er directe politieke verantwoordelijkheid bestaat'.

Hij richt een bevrijdingscomite op en maakt al lijsten met te vangen en te veroordelen gaullisten.

Maar de partij bestaat als het erop aankomt uit een bonte verzameling van oude gaullisten, liberalen en centristen die niet zullen twijfelen om eieren voor hun geld te kiezen.

Het betreft hier een politiek residu van bedenkelijke aard, bevolkt als die groep wordt door Berlusconi’s Forza Italia, dolgedraaide gaullisten en vertegenwoordigers van Nieuw-Rechts in Portugal en Griekenland.

De communisten, de gaullisten en vanaf 1956 de poujadisten droegen ook al niet bij aan de stabiliteit.

De Gaullisten winnen de verkiezingen en Jacques Chirac volgt Fabius op als eerste minister.

Schumann kreeg steun van zowel het Franse parlement als de Europese publieke opinie, maar zijn visie werd niet gedeeld onder de Gaullisten en de communisten.

Symbool van Vrije Fransen en gaullisten Het kruis werd ingevoerd als symbool van de Vrije Fransen die de strijd tegen de nazi-Duitsland in 1940 wilden voortzetten, nadat de Franse regering de strijd gestaakt had.

Winkler Prins Jaarboek 1969, door: red. Winkler Prins, blz. 130 Dientengevolge waren de Gaullisten niet meer afhankelijk van medewerking van hun bondgenoten, de Onafhankelijke Republikeinen.

Echter, 35 Republicains Indépendants (Onafhankelijke Republikeinen), sloten zich na de verkiezingen bij de UNR-UDT fractie in het parlement aan, waardoor de Gaullisten en hun bondgenoten een absolute meerderheid verwierven.