Geersing in een zin

Toen deze halverwege 1984 voortijdig opstapte en de GPV-kandidaten die boven Geersing op de kieslijst hadden gestaan afzagen van de mogelijkheid om Statenlid te worden nam Geersing naast zijn werk in het onderwijs die functie erbij.

Aardig interview, Geersing zegt wel wat rake dingen.

Bauke Geersing – Foto: Uitgeverij AspektBelangrijke bronnen zijn niet gebruikt.

Bauke Geersing maakt rake opmerkingen over woke maar hij is zelf ook nog al een rechtse rouwdouwer.

Dat was ook de benadering die Geersing zelf koos in zijn boek Kapitein Raymond Westerling en de Zuid-Celebes-affaire (1946-1947).

Geersing noteert dat na de bij Indonesische verzetsgroepen ‘non-corporatisme’ centraal stond.

Kan mij helemaal vinden in de gedachte van Bauke Geersing, maar ergens ziet hij iets over het hoofd.

Met o.a. voormalig NOS directeur Bauke Geersing als gast.

Oud NOS-directeur Bauke Geersing schrijft daar fatsoenlijke brieven over aan de leiding van de NPO maar krijgt nooit antwoord.

Schrijver en oud-bestuurder Bauke Geersing vindt de excuses blijk geven van een gebrek aan historisch besef en context.

Met dergelijke aanvangsstellingen, die in de volgende honderd bladzijden eindeloos worden herhaald, vind ik het moeilijk om Geersing’s kritiek onbevangen tegemoet te treden.

Bauke Geersing ergert zich aan een trekje van grote groepen Nederlandse historici.

De toon die Geersing aanslaat als het gaat om zijn veroordeling van een groot deel van de historische literatuur als “onhistorische kletskoek” en “vooringenomen geschiedschrijving” is volstrekt ongeloofwaardig.

Het is volgens Geersing de hoogste tijd dat deze ideologische ‘waanvoorstelling’ wordt ontmaskerd.

Het lijkt er op dat Geersing in zijn boek probeert om Westerling vrij te pleiten voor de rechtbank der geschiedenis.

In de inleiding op het boek presenteert Geersing zijn methode expliciet als niet-ideologisch gemotiveerd en gebaseerd op “facts, evidence and proof”.

Kapitein Raymond Westerling en de Zuid-Celebes-affaire (1946-1947)Het is natuurlijk niet problematisch dat Geersing een ander perspectief op Westerling kiest – in het ideale geval zorgt onderlinge botsing van interpretaties tot voortgang van het debat.

Na lezing van het boek is het maar de vraag of Geersing zijn eigen onderzoeksmethode kan volhouden.

Voornamelijk IJzereef legde volgens Geersing in 1984 met een publicatie over Westerling de basis voor excessief negatieve beeldvorming over Westerling.

Voor zijn betoog is dit een centraal punt – Geersing stelt immers dat de acties van Westerling vielen onder de verantwoordelijkheid van de politieke top.