Geklaag

Het geduld, het geklaag, het eindeloze geklaag, dat bij geklaag blijft.

Geklaag over straten circuits, geklaag over Tilke banen.

Ondanks ons geklaag, ons Nederlandse geklaag, iets waar we we vrij goed in zijn - Heeft ons land een hoge levensstandaard.

En het gaat niet om mijn geklaag maar om het geklaag van duizenden!

Ik ben uw voortdurend geklaag moe.

Ik heb genoeg van uw constant geklaag.

Ik wil niets meer horen van je geklaag.

Wij hebben genoeg van uw geklaag.

Ik wil je geklaag niet meer horen.

Ik heb genoeg van Toms geklaag.

Al dat geklaag over Rutte komt voort uit radeloosheid cq machteloosheid.

Alleen wat geklaag over feitelijke onjuistheden inzake MOB, maar totaal geen inhoudelijke argumenten.

Dat is geen geklaag van Max, maar feedback aan het team waar het nog beter kan.

De inhoud is niet eens een thema, het is van een zo benepen soort proleterig geklaag dat inhoud een woord is dat niet van toepassing is.

Deze lokale ondernemers geven tegengas bij al het geklaag over de koers: “Natuurlijk is de Scheldeprijs een feest.

En wat als het fake is, dat geklaag van die vent?

Er is wat geklaag te horen bij de Neerpeltenaren omdat ze voor het gemeentehuis naar Overpelt moeten.

Er valt veel op onze toch al goedkope NPO (in vergelijking met buitenland) aan te merken maar het terugkerende geklaag over "de grachtengordel" is makkelijk.

Fijn dat het nu mainstream geklaag wordt.

Gezeur en geklaag neemt men klakkeloos over en je kunt je dan afvragen wat de bedoeling daarvan is.