Gellner in een zin

Gellner, E., p. 124. Hoewel ook deze stellingen op het eerste gezicht triviaal en nietszeggend zijn, gaat het hier volgens Gellner toch om ingrijpende ideeën.

In plaats daarvan delen de verschillende aanhangers hun inzichten in groepsverband, dus met de andere linguïstische filosofen in een soort, wat Gellner noemt, "therapeutische groepssessie" Gellner, E., p. 264. waarin men elkaar hun concepten opbiecht.

Gellner, E., p. 30. I. Over de linguïstische filosofie In het eerste hoofdstuk van dit boek probeert Gellner de kern van de linguïstische filosofie bloot te leggen.

Daarnaast wijst Gellner er ook op dat de linguïstische filosofie het bestaan van de geschiedenis, het veranderen van talige praktijken door de tijd heen, geheel lijkt te ontkennen en de huidige vorm van alledaags taalgebruik verabsoluteert.

De eerste is problematisch omdat het feitelijk onjuist is volgens Gellner: ondanks de pretenties dat deze filosofie alle problemen zou oplossen, is dit niet uitgekomen.

De linguïstische filosofie hanteert dus volgens Gellner een verkeerde visie op de filosofie: ze moet niet "de dingen laten zijn zoals ze zijn", maar moet zich juist toeleggen op de verschuivingen van ideeën, concepten en gewoonten door de tijd heen.

De ordinary language philosophy is volgens Gellner een meester in het ontwijken van kritiek omdat ze nooit helder is in haar aannames en principes.

Desondanks stelt Gellner vast dat we ons daar niet naar gedragen: we leven een comfortabeler leven dan ooit en maken ons niet druk om die kille, koude wetenschap; ze wordt net geheel omarmd en opgehemeld.

Dit is volgens Gellner een illusie en leidt tot het valse idee dat de linguïstische filosofie ongekleurd, neutraal en zonder theorie te werk gaan.

Een filosofie ontstaat niet in een vacuüm volgens Gellner, maar wordt naast de rede ook gedicteerd door de specifieke sociale omstandigheden waarin de grondleggers van de stroming leefden.

Gellner, E., p. 81. Ook deze opvatting hangt weer nauw samen met hun idee dat het gezond verstand, dat vrij is van paradoxen, het altijd bij het rechte eind heeft.

Gellner gaat in dit hoofdstuk op zoek naar de oorsprong van deze visie op filosofie.

Gellner verzet zich tegen de gedachte die het bekendst is geworden door Wittgensteins slotzin van de Tractatus logico-philosophicus: "Van dat, waarover men niet kan spreken, moet men zwijgen".

Het is volgens Gellner onmogelijk om kennis en normen te baseren op de heersende talige praktijken omdat deze slechts een van de vele vormen zijn, die op zich ook vaak veranderen.

Hierdoor is het werk van Gellner vaak moeilijk in te delen binnen een bepaalde discipline, met Words and Things (1959) als enige uitzondering, dat zich grotendeels toespitst op de filosofie.

Hierdoor zijn volgens Gellner echter alle taalspelen evenveel waard wat dus leidt tot een relativistisch standpunt.

In 1983 publiceerede Gellner zijn werk Nations and Nationalism.

In het vierde hoofdstuk onderzoekt Gellner de visie van de linguïstische filosofie op de wereld.

In het voorlaatste en negende hoofdstuk onderzoekt Gellner de sociale rol en achtergrond van de linguïstische filosofie, een aspect waaraan volgens hem te weinig wordt aandacht wordt geschonken bij het bespreken van een filosofie.

In hoofdstuk 8 bespreekt Gellner de gevolgen van de linguïstische filosofie.