Geschiedfilosofie

De filosofie van Hegel is in de kern een historische filosofie, een geschiedfilosofie waarin het dialectisch proces van de geschiedenis centraal staat.

Tijdens de ontwikkelde Spenger zich vervolgens van cultuur pessimist tot politiek ideoloog (hoofdstuk 5) en later tot politiek activist (hoofdstuk 7) met Der Untergang des Abendlandes als zijn belangrijkste speculatieve geschiedfilosofie (hoofdstuk 4).

Frank Ankersmit, emeritus-hoog- leraar geschiedfilosofie aan de Universiteit Groningen: "Er zijn twee uitersten in het projecteren van waarden en normen op het verleden.

Iemand die internationale bekendheid geniet in de feministische filosofie, maar de laatste jaren vooral veel heeft gepubliceerd over godsdienstwijsbegeerte en geschiedfilosofie.

In de jaren tachtig ontwikkelde hij een narrativistische geschiedfilosofie.

Speculatieve geschiedfilosofie Geschiedschrijvers uit de oudheid trachtten wat bekend was uit het verleden in zijn totaal te overzien.

De speculatieve geschiedfilosofie, de 'klassieke' variant dus, zou tot de opkomst van de natuurwetenschappen in de 16e eeuw de theorievorming rond geschiedenis blijven beheersen.

Hij pionierde behalve op het gebied van de geschiedfilosofie ook op dat van de sociaal-politieke wetenschappen en wordt wel als de vader van beide beschouwd.

Klassieke Duitse geschiedfilosofie In de moderne tijd zijn het voornamelijk Duitse filosofen geweest die naar geschiedenis kijken als een begrijpelijk geheel van gebeurtenissen, structuren en processen.

Tot zijn voornaamste interessegebieden horen, naast de geschiedfilosofie de politieke filosofie, de esthetica en de historische sensatie.