Gielgud

In 1953 werd Gielgud geridderd.

John Gielgud stierf een natuurlijke dood in mei 2000.

Vanaf de jaren dertig speelde Gielgud ook af en toe in films.

Anderen wezen erop dat Laurence Olivier, John Gielgud, Evelyn Waugh, George Orwell, Alfred Hitchcock, The Pink Floyd, The Beatles, Benjamin Britten, Kathleen Ferrier en Francis Bacon prachtige kunst hebben gemaakt zonder steun vanuit Brussel.

De voorstelling lanceerde Olivier niet alleen als klassiek acteur maar ook als eeuwige rivaal van Gielgud.

In de nacht van 20 oktober werd Gielgud gearresteerd voor «importuning», een eufemisme uit het Britse strafrecht voor het lastigvallen van jonge mannen.

Gielgud, die ook regie voerde, zei al snel tegen medespeler Alec Guinness: «Ga weg!

Hij ging om met beroemdheden als H.G. Wells, Aldous Huxley en John Gielgud.

Om de motieven hierachter vorm te geven heeft de maker immers geen nodig, geen Olivier, Gielgud of Welles.

In de Londense homoseksuele subcultuur werd de 'affaire Gielgud' minder prettig ontvangen.

In een afgetrapte theaterruimte klinkt Pinters stem als een scheermes door de duisternis en ziet de blik van Gielgud eruit als vanaf gene zijde van het graf.

Maar Gielgud was in de allereerste plaats toneelspeler, de eerste Hamlet in de Engelse theatergeschiedenis.

Samen met Richardson betrad John Gielgud in de jaren zeventig het voor hem onbekende terrein van de avantgarde-teksten.

Op het toneel speelde zij tegenover John Gielgud als Hermione in de 1965 productie van A Winter's Tale en als Lady Chiltern in An Ideal Husband in het Piccadilly Theatre in 1966.

Andere films waren Providence van Alain Resnais (1977), waarin hij tegenover Sir John Gielgud speelde, en Despair van Rainer Werner Fassbinder (1978).

De grote acteur John Gielgud zag in hem een groot talent en bood hem twee rollen aan in zijn versie van Hamlet uit 1934.