Gigaton in een zin

Om 10 gigaton aan CO uit de lucht te verwijderen, moet je 10 tot 11 gigaton aan hout begraven, rekent ze voor.

Tegenover elke gigaton directe en indirecte CO2-uitstoot bij de productie staat dus een besparing van 2,6 gigaton in de verdere levenscyclus van het product.

Daarbij gaat het voornamelijk om de opname en afgifte met de vegetatie van ongeveer 60 gigaton en de opname en afgifte door het zeewater van rond de 90 gigaton koolstof per jaar.

De opslag van CO in sinks is volgens Peters al drie decennia meegegroeid met onze uitstoot, tot zo’n 11 gigaton.

De uitstoot moet niet alleen omlaag, de landbouw moet ook veel meer CO opslaan: netto moet de uitstoot van broeikasgassen in 2050 negatief zijn, met jaarlijks 1,5 gigaton CO-equivalent opslag in landbouwbodems.

Gemiddeld gaat het om in totaal ongeveer 22 gigaton per jaar.

In het Canadese poolgebied is 466 gigaton verloren gegaan.

Wetenschappers hebben begin 2023 berekend dat we wereldwijd in totaal nog 380 gigaton CO kunnen uitstoten.

Dat koken op hout en houtskool brengt zo’n gigaton CO-equivalent in de lucht, ongeveer evenveel als de hele wereldwijde luchtvaart.

Het koolstofbudget dat de planeet tot 2050 aankon (de hoeveelheid CO die nog kon worden uitgestoten voordat klimaatverandering echt gevaarlijk werd) bedroeg op dat moment nog zo’n 565 gigaton.

Maar de bestaande infrastructuur voor fossiele brandstoffen, zoals die al is gebouwd en gefinancierd, zou nog eens 660 tot 850 gigaton aan uitstoot genereren.

Ter vergelijking: de jaarlijkse uitstoot van broeikasgassen van Duitsland bedraagt momenteel ongeveer 0,74 gigaton kooldioxide.

Dit cijfer van 10 gigaton wordt regelmatig aangehaald als “een derde van de wereldwijde inspanning die nodig is om de klimaatverandering te stoppen”, maar dat is misleidend.

Eén van de doelstellingen van Trane, zo schreef ik vorig jaar, is om de koolstofuitstoot van klanten in 2030 met 1 gigaton te reduceren (2% van de wereldwijde jaarlijkse uitstoot) en tegen die tijd zelf klimaatneutraal te zijn.

Heel concreet denken wetenschappers dat wanneer de reflectiviteit van de ijskap slechts 1 procent afneemt, dat al resulteert in het verlies van een extra 25 gigaton ijs per jaar.

Met een uitstoot van voorbij de 11 gigaton heeft China in vergelijking met 2019 5,5 procent meer uitgestoten.

Met het verlies van zo’n groot stuk primair regenwoud is ook een flinke CO2-uitstoot gemoeid: zo’n 2,64 gigaton CO2.

Volgens het Internationale Energieagentschap (IEA), is de ijzer- en staalsector verantwoordelijk voor 2,6 gigaton directe CO2-emissies per jaar.

Amper een vermindering dus, en dat voor een land dat voor 1,7 gigaton aan steenkoolemissies uitstootte vorig jaar.

Eén van de doelstellingen van Trane is om de koolstofuitstoot van klanten in 2030 met 1 gigaton te reduceren (2% van de wereldwijde jaarlijkse uitstoot) en tegen die tijd zelf klimaatneutraal te zijn.