Gingerich

Tijdens het Wa-3 werd S. grangeri in een periode met een koeler klimaat vervangen door S. aemulor (Gingerich, 1991), de grootste soort uit het geslacht.

In juni 2006 kreeg een zevenkoppige commissie onder leiding van sterrenkundige en wetenschapshistoricus Owen Gingerich de opdracht een voorstel op te stellen voor de Algemene Vergadering van de IAU die in augustus van dat jaar in Praag bijeen zou komen.

Meteen was duidelijk dat onder het voorstel van Gingerich Pluto niet alleen zijn planetaire status zou behouden, maar dat bovendien het aantal planeten in ons zonnestelsel in één klap op minstens 12 zou komen.

Het is dat die vragen gesteld worden door Owen Gingerich, emeritus hoogleraar Astronomie en Wetenschapsgeschiedenis aan de universiteit van Harvard, en verbonden aan het Harvard-Smithsonian Centrum voor Astrofysica.

Hij raakte geboeid door al die nieuwe ontdekkingen, en door het besef dat de niet zaligmakend was (Gingerich en MacLachlan, 2004).

Na lang onderzoek naar alle bekende exemplaren van het originele boek toonde Owen Gingerich aan dat dit idee niet correct is.

Het copernicaanse model was dus volgens velen geen echte verbetering, en Copernicus' werk ondervond aanvankelijk slechts welwillende onverschilligheid Owen Gingerich: The Book Nobody Read: Chasing the Revolutions of Nicolaus Copernicus.

Het werk van Copernicus, in strijd met de toenmalige stand der wetenschap en waarneming, ondervond aanvankelijk slechts welwillende onverschilligheid Owen Gingerich: The Book Nobody Read: Chasing the Revolutions of Nicolaus Copernicus.

Pakicetus werd het eerst in 1983 ontdekt door Philip Gingerich, Neil Wells, Donald Russell, en S. M. Ibrahim Shah.

S. grangeri S. grangeri (Gingerich, 1989) verscheen in het Wa-1 of mogelijk als in het Wa-0.