Gitaarriff

Lange lokken wapperen in het rond, twee duivelshoorns gaan omhoog en een oorverdovend gejoel stijgt op na die laatste bevrijdende gitaarriff.

Daarnaast wordt de gitaarriff gebruikt aan het eind van het nummer "Get Thee in My Behind, Satan" van TISM.

Deze versie begint meteen met de gitaarriff zonder de lange intro, heeft geen effecten zoals op het album en heeft minder gepolijste geluiden.

Het lied bevat een sterke gitaarriff, wat afwijkt van de muziek die de band doorgaans maakt.

Het nummer begint met een gitaarriff dat lange tijd de boventoon houdt en nadat de riff twee keer is gespeeld, komt het gezang van Lightbody in.

Net zoals bij "The Tracks Of My Tears" begint het nummer met een intro met een gitaarriff, ontworpen en gespeeld door Marv Tarplin.

Tijdens een nieuwe stilte wordt het tweede couplet gezongen, gevolgd door dezelfde gitaarriff.

Het knullige ‘Heaven’s On The Other Side’ entte een derderangs Nile Rodgers-gitaarriff op een veel te logge discobeat en miste een memorabele hook.

Een sample is het eigenlijk nauwelijks te noemen, maar de oorspronkelijke gitaarriff was geleend van The Cars (een gedempt E-akkoord, afgewisseld met staccato uithalen) en in het tweede refrein zong Toledo echt een stukje van het nummer.

Toch is het een nieuwe song die vanavond het absolute hoogtepunt vormt: Paraguay, met een lompe bezwerende gitaarriff en een langgerekte tirade van Iggy zelf over al die angstige mensen die hij zat is, al die kritiek.

Albumopener annex titelnummer is een exemplarisch voorbeeld van de samenwerking; dancehall met Indiase invloeden en een repetitieve gitaarriff.

Het lefgozertje ‘I broadcast’ pakt uit met een gitaarriff die gepikt is van Pulps ‘Disco 2000’ en er is net als altijd een wegwerpsong, ‘Ong ong’, maar als dit de laatste van Blur is, is het een afscheid als een opgestoken middelvinger.

De single opent nog met een catchy gitaarriff, maar zodra de toetsen invallen is duidelijk waar de nadruk ligt.

De gitaarriff van het Deep Purple-nummer uit 1973 - ta-ta-taaah!

DeVille weigerde de opgelegde songs te spelen die hem ter voorbereiding gegeven waren, maar speelde daarentegen een gitaarriff die hij zelf geschreven had.

De gitaarriff ervan vertoont een opvallende overeenkomst met die van de U2-klassieker I will follow.

Het nummer begint met een gitaarriff.

B-kant No Roads Left wordt gedragen door een gitaarriff dat veranderd in het tweede refrein.

De gitaarriff werd in de Projekt Revolution in 2007 weer veranderd.

Hero's theme wordt niet genoemd, maar wordt wel degelijk gespeeld; Strawbs heeft na de albumversie een manier gevonden om de gitaarriff van Lambert tot een voor het oor acceptabel eind te brengen.