Goden

Nu heb je te maken met nieuwe goden en zelf verklaarde goden, islam, klimaat, en LOWIQ+ goden.

Zeven goden, verdronken goden, boomgoden, het is allemaal hetzelfde.

De tekst documenteert zo een fase in de Egyptische godsdienstgeschiedenis waarin de schrijvende elite het noodzakelijk vond orde aan te brengen in de diverse culten en theologische systemen: alle goden waren Amun en Amun was alle goden.

Áls de goden al verontwaardigd waren wanneer er een stam werd onderworpen, dan konden de rijkdommen van die stam aan de goden worden geofferd om het ‘weer goed te maken’.

Bovendien maakten de goden zich druk om het goede gedrag van de mens: wie goed naar de goden luisterde en hun regels naleefde, kon zeker zijn van hun zegening, uitgedrukt in het concept para handantatar.

Daar smeekte hij de goden om haar lichaam uit het water te halen, zodat hij haar voor een laatste keer zou kunnen zien, maar de goden bleven stil.

De goden maken een groot vuur dat vier dagen brandt en maken een hoog platform boven het vuur waarvan de twee gekozen goden in het vuur moeten springen.

De keuze voor het lenen van iconografie van niet-Kushana-goden lijkt in eerste instantie te zijn gebaseerd op de gelijkstelling tussen goden.

De meer conventionele verklaring is dat men met een mensenoffer wil laten zien dat men alles over heeft voor de goden en zo de goden gunstig wil stemmen.

De oud-Egyptische goden werden vergeleken met de Griekse en Romeinse goden.

De Romeinen vereenzelvigden de plaatselijke goden met hun eigen goden, zoals gebruikelijk was.

Er bestaan zo'n 3000 belangrijke goden op de Schijfwereld, naast ontelbare kleine goden.

Het geslacht werd voortdurend gekweld door straffen van de goden, waarbij de oorzaak ook bij de goden zelf lag.

Het verschilt echter van monolatrisme in zoverre dat monolatrisme het geloof in meerdere goden maar de verering van slechts één god is, terwijl het henotheïsme de verering van verscheidene goden kan omvatten.

Hierin werden de goden dan geclassificeerd naar functie, zoals dKAL, 'beschermende goden'.

In deze tempel stonden standbeelden van de goden Venus en Mars, de goden van de stad Rome.

Lovecraft zelf noemde deze goden “overige goden” (other gods), naar zijn verhaal The Other Gods.

Maar later werden ze ook zelf als volwaardige goden beschouwd en op één lijn gesteld met de ‘Grote Goden’.

Met uitzondering van de boeddhistische figuren zijn alle figuren in werkelijkheid Avestische goden, zei het aangekleed met geleende iconografie van hellenistische en brahmaanse goden.

Omdat de drie goden uit het zwaard van Susanoo voortkwamen werden zij als zijn schepselen gezien maar dat betekende dat de vijf goden die uit de parels ontstonden aan Amaterasu werden toegerekend.