Goldhagen in een zin

Een veelzeggend voorbeeld kwam ik tegen in Daniel Goldhagen’s Hitlers Gewillige Beulen (1996).

Goldhagen's controversiële boek van 1996 'Hitler's Willing Executioners' was grotendeels geschreven in reactie op Browning's boek, maar werd heviger bekritiseerd dan 'Ordinary Men'.

In een extreme vijandige review in de editie van juni 1992 van 'The New Republic', noemde Goldhagen 'Ordinary Men' een boek zonder schoolse waarde en beschuldigde Browning ervan zijn bewijs te hebben uitgevonden.

Ook met betrekking tot de encycliek Mit brennender Sorge laat Goldhagen zich kritisch uit.

Een punt van kritiek is bijvoorbeeld dat Goldhagen aan de Duitse bevolking een unieke vorm van antisemitisme toeschrijft, maar tegelijkertijd negeert dat veel daders van de Holocaust van andere nationaliteiten dan de Duitse waren.

Anders dan Goldhagen beweert, waren er in de Duitse samenleving nogal wat weerstanden tegen de anti-joodse politiek.

De holocaust als hype goldhagen onderscheidt maar twee groepen duitsers: daders en slachtoffers. daartussenin zit nietsDe discussie over Goldhagens provocerende boek over het Duitse antisemitsme wil maar niet verstommen.

Goldhagen onderscheidt maar twee groepen Duitsers: daders en slachtoffers. daartussenin zit niets', De Groene Amsterdammer, 23 april 1997.

Goldhagen richt zijn onderzoek op het Duitse volk als geheel.

Het mildste verwijt was nog dat Goldhagen niet veel meer had gedaan dan het opwarmen van oude kost.

Hoera voor de nederlandse goldhagen – De Groene AmsterdammerDe OnderzoeksredactieDe zucht naar religie: geloofsbrieven van weifelaarsGeen vluchteling wil in Bulgarije blijvenWat verklaart het succes van easyJet?

Daarnaast zet hij zich sterk af tegen Hannah Arendts idee van de banaliteit van het kwaad (want het kwaad is volgens Goldhagen specifiek en particulier, en weloverwogen), en tegen Raul Hilbergs rationele reconstructie van de deportatiemachinerie.

Het lijkt erop dat ook Goldhagen zelf oprecht verwonderd en opgelucht was over de ontvangst die hem in Duitsland ten deel viel, een ontvangst die hij in een recent artikel in het maandblad Foreign Affairs 'extremely positive' noemt.

Hoewel dit boek qua methode en nauwgezetheid diametraal tegenover dat van Goldhagen staat, onderschrijft het voor een groot deel diens theorie.

Niet onbelangrijk is, aldus Goldhagen, dat de leden van die eenheden niet verplicht waren deel te nemen aan het moorden.

Tijdens zijn grote tournee langs Duitse steden hield Goldhagen, ondanks de scherpe kritiek waar hij op stuitte, vast aan zijn these, maar hij benadrukte tegelijkertijd steeds dat het hedendaagse Duitsland heel anders is dan nazi-Duitsland.

Voor een deel behoort de kritiek van Finkelstein en Birn tot het soort dat door Schreurs vrij overtuigend is gewraakt en waartegen Goldhagen zich al heeft verweerd.

Wat volgens de officiële leer een verheven werk was, bleek in de praktijk te zorgen voor nogal wat 'arbeidsvreugde', althans als we Goldhagen mogen geloven.

Zoals uit uw recente artikel in De Groene van 18 september blijkt, is het de grote verdienste van Goldhagen dat hij zulk fundamenteel onderzoek gedaan heeft naar de ideologie van mensen als bovenbeschreven Duitse soldaat.

Goldhagen citeert een voormalig lid van een politiebataljon, een man die in 1960 getuigde: 'lk geloofde in de propaganda dat alle joden misdadigers en Untermenschen waren, en dat zij de oorzaak waren van Duitslands achteruitgang na de Eerste Wereldoorlog.