Gordimer in een zin

Gordimer analyseert scrupuleus de persoonlijke en sociale verhoudingen in haar maatschappij.

Auteurs als Gordimer hadden daarom ook als taak zich te gedragen als journalisten: om de werkelijkheid accuraat op te schrijven en te becommentariëren.

Lees J.M. Coetzee over Nadine Gordimer en je krijgt een duidelijker beeld van de twee paden die Zuid-Afrikaanse literatuur kan inslaan.

De kracht van Gordimer is dat zij deze, zeg maar, historische gebeurtenissen vermenselijkt op een manier die je deelgenoot maakt.

Een dergelijke inspanning word je bespaard als je Niemand die mij vergezelt leest, de eerste roman die Nadine Gordimer schreef nadat zij in 1991 de Nobelprijs voor literatuur had gekregen.

Ze analyseert boeken van schrijvers als J.M. Coetzee, Nadine Gordimer, Antjie Krog, Jo-Anne Richards, Elsa Joubert en Ingrid Winterbach.

Begrijpelijkerwijs kwam er kritiek, van onder anderen Nadine Gordimer, die betoogde dat Coetzee zich in zijn werk keerde tegen alle politieke en revolutionaire oplossingen.

Maar waar Gordimer en Brink met hun moralistische, gestolde proza nauwelijks literaire navolgers hebben, is Breytenbach voor talloze schrijvers en dichters nog immer een grote bron van inspiratie.

Samen met Nadine Gordimer en J.M. Coetzee wordt Brink beschouwd als een van de groten van de Zuid-Afrikaanse literatuur, een goudader voor exploitatie.

Gordimer voelde zich dubbel gemarginaliseerd: door de blanken omwille van haar verzet tegen apartheid, door de zwarten omwille van haar huidskleur.

Ook andere boeken, zoals 'July's People' van Nobelprijswinnares Nadine Gordimer, liggen onder vuur.

Ook reisde ze veel in Afrika, Europa en de V.S. Gordimer heeft bijna haar hele volwassen leven gewoond en geschreven in het door apartheid opgesplitste Zuid-Afrika.

De marginalisering van progressieve blanken, zoals Gordimer, werd nog intenser met de 'black consciousness'-beweging in de jaren 70. Deze beweging beklemtoonde dat de zwarten ook psychologisch bevrijd moesten worden.

Gordimer leerde aanvaarden dat de zwarten zelf hun toekomst moeten maken: het toekomstige Zuid-Afrika dat niet meer naar ras is ingedeeld, zal door de zwarte meerderheid worden geleid op basis van één stem per persoon.