Gratianus

Dit bleek achteraf wel een goede zet, want toen Gratianus vertrok naar het oosten vielen de Alamannen aan.

Gratianus, hoewel absoluut niet dom, was niet echt in de wieg gelegd om legeraanvoerder te worden, hoezeer zijn vader ook pogingen deed.

Gratianus leek hier eerst niet echt blij mee te zijn, maar schikte zich later toch in de zaak.

Gratianus stuurde een leger, maar tegen zijn bevel in besloot de legerleiding een aantal legioenen toch thuis te laten.

Het leger had niet veel vertrouwen in de jonge Gratianus.

In het oosten wilde Valens niet wachten op Gratianus: hij wilde liever in zijn eentje overwinnen.

Valens, jaloers op het succes van zijn neef Gratianus, besloot dat hij de overwinning voor zichzelf wilde.

Vanwege zijn tirannie zou het 'gewone volk' Gratianus hebben vermoord.

Gratianus legde rond 1140 een eerste versie aan van een veel omvangrijker en beter geordend werk, dat hij zelf de Concordantia discordantium canonum noemde.

Arbogast was jaren daarvoor in het gevolg van Gratianus naar het oosten was gekomen om Theodosius te ondersteunen.

De Greuthingi waren noordwaarts getrokken, en werden door de westelijke keizer Gratianus verslagen in Pannonia (Hongarije).

Deze naam is een program: Gratianus probeerde schijnbaar tegenstrijdige canones met elkaar in overeenstemming te brengen.

Gratianus werd na vijf dagen door zijn troepen verraden en vluchtte.

Gratianus, zelf dus geen militair had dus een groot probleem.

Hoewel Symmachus vanwege dit protest uit Rome verbannen werd, slaagde hij er na de dood van Gratianus in 383 in naar de stad terug te keren.

Keizer Gratianus krijgt voor zijn overwinning tegen dit Germaanse volk de titel van Alemannicus Maximus aangeboden.

Opvolger keizer Gratianus legde daarna de basis voor de officiële en geprivilegieerde Kerk; op geloofsafval zette hij de straf van de verbeurdverklaring van de burgerrechten.

Valentinianus werd echter weer beter en benoemde vervolgens Gratianus tot medekeizer.

De West-Romeinse keizer Gratianus, negentien jaar oud, was niet tegen dit debacle opgewassen.

Het is niet duidelijk waar deze groepen precies vandaan kwamen, hoewel de meeste historici deze Alanen als dezelfde groep zien, die zich rond 380 met toestemming van Gratianus in Pannonia vestigden.