Hadrosauridae in een zin

Het prefrontale is uniek binnen de Hadrosauridae doordat de normale voorste tak in belangrijke mate omhoog steekt.

Het schouderblad is onvolledig bewaard en zou, als slechts een klein gedeelte aan de achterkant ontbreekt, het relatief kortste zijn in de hele Hadrosauridae.

Hij zou dus belangrijke informatie geven over de oorsprong van de Hadrosauridae.

In 1902 plaatste Oliver Perry Hay, die de naam overigens consequent fout als "Dysagnus" spelde, iets wat door latere auteurs vaak herhaald zou worden, ze in de Trachodontidae, de toenmalige naam voor de Hadrosauridae.

Op het eind van de negentiende eeuw echter begonnen verschillende auteurs de naam als een verzamelbegrip voor alle Hadrosauridae te gebruiken, wat tot een groot aantal nieuwe soorten binnen het geslacht leidde.

Prieto-Márquez kon bij de Hadrosauridae geen verband ontdekken tussen de hoogte van de kam en de ouderdom van een individu.

In 1914 benoemde Barnum Brown een onderfamilie Sarolophinae binnen de Hadrosauridae om Saurolophus een plaats te geven.

Hij behoorde tot de groep van de Hadrosauridae, die tegenwoordig als een klade geïnterpreteerd wordt, ondanks een uitgang die naar de taxonomische rang van familie verwijst.

Hij wordt tegenwoordig bij de Hadrosauridae ondergebracht.

Afgeleid en overeenkomend met de toestand bij de Hadrosauridae daarentegen zijn de U-bocht in de nek, het dichtgegroeid zijn van de fenestra antorbitalis en de vorm van het darmbeen en de vingers.

Ander werk omvat paleobiologie van de hadrosauridae en twee uitgaven van The Dinosauria.

Batyrosaurus was in 2012 de jongste bekende basale hadrosauroïde, niet-hadrosauride, uit Azië en volgens de beschrijvers zelfs de jongste ter wereld, aangezien zij Tethyshadros uit Italië als een lid van de Hadrosauridae beschouwen.

Net als de Hadrosauridae had Bactrosaurus een gehoornde bek en een steeds aangroeiende tandenbatterij die gebruikt werd om planten te kauwen.

Beide laatste begrippen worden in de zin gebruikt die Albert Prieto-Márquez er in 2010 aan gegeven heeft en zijn dus equivalent aan wat de meeste onderzoekers de Hadrosauridae en de Hadrosaurinae noemen.

Daarmee viel hij vluchtende weerloze Hadrosauridae aan die hij met zijn hoge snelheid goed kon inhalen.

De schedelhoorntjes bij de theropoden, de schedelkammen bij de Hadrosauridae en de nekschilden van de ceratopiërs zijn voor de hand liggende plaatsen voor een kleuraccent.

Fylogenie Acristavus is door de beschrijvers in de Hadrosauridae geplaatst en zou daarbinnen weer tot de Hadrosaurinae behoren, in een klade met Brachylophosaurus en Maiasaura : de Brachylophosaurini.

Head zag dat als een tussenfase in de evolutie naar het systeem bij de Hadrosauridae waar ook de achterkant van de schedel meewerkt aan de pleurokinesis, het zijwaarts uitklappen van de bovenkaken bij het kauwen.

Het achterblad heeft geen groeve in de onderkant als aanhechting van de musculus caudofemoralis brevis, een afgeleid kenmerk gedeeld met de Hadrosauridae.

Meer fossielen zullen gevonden moeten worden om de oorsprong van de Hadrosauridae duidelijker te maken.