Haitinks in een zin

Omdat ikzelf Haitinks werkelijk verbluffend aangrijpende interpretatie van Mahlers laatste symfonie een dag ervóór al had bijgewoond, was ik die vrijdag niet in het Concertgebouw.

Teleurstelling dus, maar het betekende wél een droomdebuut voor Haitinks assistent Kerem Hasan (26), die het er naar verluidt heel goed vanaf bracht.

Haitinks opnames van Mahler en Bruckner zijn de standaard.

Met een zachte plof landen Haitinks handen op de eettafel van zijn Londense appartement.

De ironie is dat met Haitinks onthulling in de Volkskrant alle nog komende concerten juist wél dat karakter krijgen, en dat hij daar nog harder zal worden toegejuicht dan normaal al het geval is.

Er dreigde een akkefietje rond een stuk dat, op Haitinks voorstel, voor het concert van zaterdag was gekozen: de van Anton Bruckner.

Haitinks afscheid, zaterdagmiddag in het Concertgebouw, met orkestliederen van Richard Strauss en de Zevende symfonie van Bruckner, was warm en liefdevol, gevuld met weemoed, maar zonder tragiek.

Haitinks uitvoering duurde daardoor maar liefst tien minuten langer die van zijn collega Jansons bij het Concertgebouworkest in 2012, om over het verschil (soms wel meer dan een kwartier) met dirigenten als Gardiner en Herreweghe maar te zwijgen.

In Haitinks tijd als chef-dirigent van het orkest, in 1984 om precies te zijn, bogen de maestro en zijn équipe zich ook over het werk.

Sopraan Eva-Maria Westbroek bracht Wagners broeierige met verve over het voetlicht, al liep ze soms wat haastig vooruit op Haitinks kalme fraseringen.

Zij probeerden hem tot een openbare discussie te bewegen, maar werden de zaal uitgewerkt door suppoosten en concertbezoekers, die voor het merendeel Haitinks kant hadden gekozen.