Halsschild

De dekschilden en het halsschild zijn korrelig, het halsschild is rechthoekig van vorm en heeft vier kleine langwerpige kuiltjes die in de lengte naast elkaar liggen.

Bij deze soorten wijkt de kleur van de zijkant van het halsschild af, bij de heidesabelsprinkhaan is deze bruin gekleurd en ontbreekt een volledige witte omzoming van de rand van het gehele halsschild.

De opstaande randen van het halsschild zijn licht gebogen, het halsschild heeft een dwarsgroef.

Deze laatste soort heeft een halsschild dat even breed is als de kop, bij Gryllus campestris is het halsschild smaller dan de kop.

Het halsschild of pronotum (3) is roodomrand maar zwart in het midden, het halsschild en de zwarte vlek zijn vierkant van vorm.

Ze verschuilen het gezicht onder het halsschild, waar twee onzeker tastende, maar sierlijk lange antennen onder vandaan reiken.

Aan de onderzijde, met de voorzijde boven, is de kop het enigszins eivormige deel boven het halsschild.

Als het lieveheersbeestje wordt bedreigd, worden de poten onder de dekschilden verborgen en de antennes en kaaktasters worden onder het halsschild gebracht.

Behalve dat L. minor alleen op kruipwilgen op de waddeneilanden voorkomt, hebben de andere soorten ook niet de geelachtige randen aan halsschild en vleugels en minder transparante voorvleugels.

Bij de mannetjes zijn het halsschild en scutellum samen groter van bij de vrouwtjes.

Bij deze soort is de achterzijde van het halsschild zwart in plaats van geel.

Bij dreigend gevaar richt hij zich snel op en verbreedt zijn halsschild.

De bolvormige kop, het aan de achterkant verhoogde halsschild en het scutellum zijn zwart.

De dekschilden hebben groef-achtige rijen putjes, het hele lichaam heeft een lichte, witte beharing, vooral op de kop, halsschild en achterzijde van het achterlijf.

De kop en halsschild zijn bedekt met recht opstaande haren.

De kop is van bovenaf gezien niet zichtbaar, omdat deze bedekt wordt door het halsschild.

De kop wordt grotendeels bedekt door het halsschild maar de ogen zijn vaak duidelijk zichtbaar.

De randen van het halsschild zijn sterk gebogen.

De veenkielwants heeft echter meer en duidelijkere zwarte putjes, is meestal donkerder en heeft een duidelijk haakje of doorntje aan de zijkant van het halsschild vlak bij de kop.

De vleugels zijn kort, bij de mannetjes zijn ze ongeveer even lang als het halsschild, bij de vrouwtjes zijn ze verworden tot onooglijk kleine, schub-achtige flapjes.