Haringbuizen

De Delfshavense reders kregen hier van de stad Rotterdam een erf aangeboden om hun taanhuis te bouwen en verhuisden hun 40 haringbuizen van Delfshaven naar Rotterdam.

Door de grootte van de schepen en hun twaalf- tot veertienkoppige bemanning werden de haringbuizen gezien als drijvende fabrieken en maakte de haringvloot van 400 à 500 schepen grote indruk.

Schepers, een van de rijkste mannen van de Republiek, had zijn commerciële activiteiten nooit beëindigd; hij was bijvoorbeeld Nederlands belangrijkste walvisjager van die tijd en exploiteerde vele koopvaarders en haringbuizen.

In tegenstelling tot andere middeleeuwse scheepstypes hadden haringbuizen geen platte bomen, maar waren ze ‘op kiel gebouwd’.

In 1799 visten er 55 haringbuizen vanaf Emden.

Links de oude haven, waar het vroeger wemelde van de haringbuizen en walvisvaarders en dat nu als een soort vijver De Rijp omzoomt.

Ook reedde hij haringbuizen uit.

Later monsterden ze vooral aan op de haringbuizen, schepen die op de Noordzee visten.

Dat werd nog verergerd door een onverwachte crisis in augustus 1635; de Duinkerker kaperadmiraal Jacques Colaert glipte met twintig schepen langs de blokkadevloot en nam 89 haringbuizen.

Het lukte hem de haringbuizen af te schermen en zelfs de wijnvloot uit Bordeaux ongeschonden binnen te laten lopen maar was ondertussen al zijn eigen schepen uit het zicht verloren.

Samen zullen ze dan met twee haringbuizen en twee hoekers de grootste rederij van Maassluis bezitten.