Harpij

De harpij heeft korte, maar zeer sterke poten met lange, sterk gekromde nagels.

De soort kreeg in 1984 zijn naam die zoiets als "harpij-nabootser" betekent.

Soms daalt de harpij ook verder af naar beneden en grijpt hij aguti’s en hoendervogels van de bosbodem.

Neem De harpij door A.N. Ryst, met stip de meest curieuze Nederlandstalige roman van 2014.

Nu is er de verhalenbundel, om de wereld van ‘De Harpij’ in stukjes te leren kennen.

Haarlems Dagblad - Beetje slap aftreksel van 'De harpij' $name leest onbeperkt premium artikelen Beeldend geschreven en spannend verhaal Vlot verhaal over familie en vriendschap..

IJmuider Courant - Beetje slap aftreksel van 'De harpij' $name leest onbeperkt premium artikelen Beeldend geschreven en spannend verhaal Vlot verhaal over familie en vriendschap..

De brede vleugels zijn voor een vogel van deze omvang kort en stellen de harpij, samen met de beweeglijke staart, in staat in de dichte bossen te jagen.

De harpij gaat in aantal achteruit.

Uiterlijk De wurgarend lijkt sterk op de harpij en de twee soorten zijn dan ook moeilijk van elkaar te onderscheiden.

Vaak zit de harpij op een uitstekende tak in het kronendak, uitkijkend naar een prooi.

Waarschijnlijk komt deze in grote lijnen overeen met de leefwijze van de verwante harpij.

Wapen Het wapen van de familie Cirksena bestaat uit een gekroonde gouden Adelaar (altenatieve aanduiding: Harpij ), op een zwart veld.

De met scheermessen-geladen Matthew Bellamy, die zich vastklampt aan zijn eigen opgeblazen muzikale kwaliteiten, elektroden vastgeschroefd in zijn hersenen, zingend als een brandende harpij en de orgel die bespeeld wordt met zijn tenen.

In 1663 ontwierp men een nieuw wapen, dat bestond uit een sluis met drie uitstroomopeningen, waarboven een harpij met twee sterren, kennelijk ontleend aan Oost-Friese voorbeelden.

In de praktijk beeldde men vaak een harpij af.

In geschikt leefgebied is harpij nog redelijk algemeen.