Haverschmidt

De bundel kende tijdens het leven van Haverschmidt zes herdrukken.

Gelukkig was Haverschmidt overigens niet met zijn functie als predikant.

Haverschmidt beging in 1874 echter zelf ook zelfmoord.

Zij volgde daarna een opleiding aan het kinderziekenhuis in Utrecht bij onder anderen prof. J. Haverschmidt.

Hoe en vooral waaróm deden ze het, François Haverschmidt, Menno ter Braak, Jan Arends, Anil Ramdas, Nanne Tepper en Wim Brands - slechts zes van de tientallen schrijvers in wie Brouwers zich verdiepte?

Pantekoek had altijd volle kerken, waaraan Haverschmidt niet kon tippen.

Hij doet dit aan de hand van zeven Nederlandse literatoren, te weten: Willem Bilderdijk, Isaac da Costa, Elias Annes Borger, Hendrik Tollens, Nicolaas Beets, Piet Paaltjens (Francois Haverschmidt), en Multatuli (Eduard Douwes Dekker).

Maar Haverschmidt pleegde pas zelfmoord toen hij 59 was.

U start om 10.00 uur in Damwoude, daarna bezoekt u het kerkje in Damwoude en kunt u luisteren naar een lezing van prof.dr. Goffe Jensma (UvA) over Haverschmidt en zijn relatie met het mysterieuze Oera Linda-boek.

In 1994 kreeg ze de laatste penningen van de toen opgeheven Schiedamse stichting Francois Haverschmidt.

Het is een van de bekendere gedichten van Piet Paaltjens - pseudoniem van Francois Haverschmidt (1835 - 1894): Immortellen IX uit de bundel Snikken en Grimlachjes.

Hij bleef corresponderen met HaverSchmidt (‘Geëerde dominé en vriend!’) en hij zond in 1902 nog een reproductie van Under the Roof of Blue Ionian Weather aan zijn oude school in Leeuwarden, met het opschrift ‘… uit dankbare herinnering’.

Als Piet Paaltjens schreef François HaverSchmidt de mooiste Leidse poëzie.

De in Leeuwarden geboren Haverschmidt wordt gezien als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Romantiek in de Nederlandse literatuur.

Hier verbleven diverse bekende personen, waaronder Koningin-moeder Emma van Waldeck-Pyrmont en dichter-dominee Francois Haverschmidt die hier in de zomer van 1870 verbleef en daarover de dichtbundel souvenir Beekhuizen schreef.

De 75-jarige Archibald Currie werd in 1964 op eigen verzoek eervol ontslag verleend als Gouverneur van Suriname waarna François Haverschmidt tot waarnemend Gouverneur werd beëdigd.

De schrijfwijze van de naam HaverSchmidt in wat men tegenwoordig camelcase zou noemen, is destijds al bedacht.

Voor de vierde druk schrijft HaverSchmidt weer een soort voorwoord waarin hij zijn minachting intrekt en toegeeft dat hij eigenlijk 'dweept' met de uitgave.

Ze vielen in de smaak bij een groot publiek, waarschijnlijk dankzij de humoristische, melancholisch-romantische toon of misschien wel omdat de gedichten 'zedelijke strekking' misten, zoals HaverSchmidt zelf in het eerste voorwoord schrijft.