Hazeu in een zin

Dit alles weerhield het wandelduo Cock Hazeu en Peter Kuiper er niet van onder de rook van de stad tien „flinke rondwandelingen” in de Zuid-Hollandse delta uit te zetten.

Toen Hazeu met zijn boek kwam, had ik al veel geschreven.

Hazeu's poëzie is geëngageerd en ontleent veel van de thematiek aan de natuur.

Van de weduwe van Simon Vestdijk kreeg Hazeu toegang tot vrijwel alle Vestdijkdocumenten.

Dat blijkt uit zijn biografie, geschreven door Wim Hazeu.

Dat onthult Wim Hazeu in een biografie.

Maar nu Hazeu er melding van maakt dat Lucebert naar eigen zeggen met schizofrenie te kampen had, mogen we er van uitgaan dat het vreselijke wonder niets met de oorlog te maken had, maar neerkwam op een mystieke openbaring.

Wat dat voor Lucebert (1924-1994) betekende, beschrijft Wim Hazeu in deze meeslepende biografie, die voor een deel gebaseerd is op eerder ontoegankelijke of onbekende bronnen.

Hazeu in Lagrasse voor het huis van Lucebert.

Hazeu schreef de korte levensschets in opdracht van de kunsthandel Simonis & Buunk in Ede, waar nu schilderijen en werken op papier van Hunziker worden tentoongesteld.

In haar Amsterdamse atelier had ze ook onderduikers ondergebracht, blijkt uit het onderzoek van Hazeu.

Over deze kwestie gaan we praten met Wim Hazeu, biograaf van onder anderen Vestdijk, Achterberg en Slauerhoff.

Van Os, die eind vorig jaar afscheid nam van het Rijksmuseum, en uitgever Wim Hazeu verzamelden in Een kathedraal voor de kunst toespraken die Van Os tijdens zijn directeurschap hield over beleidsmatige aspecten van het Rijksmuseum.

Achter de biografie plaatste Hazeu een aantal supplementen.

De bezorger van de brieven, Slauerhoff-biograaf Wim Hazeu, noemt de correspondentie het ‘plaatsvervangend dagboek’ van de dichter, en inderdaad legt Slauerhoff als in een dagboek zijn belangrijkste levensvragen aan Heleen voor.

Hazeu vertelt in zijn biografie dat ook vóór de moord het thema van de verloren of dode geliefde, waarmee de dichter één wil worden, in de gedichten voorkwam.

Nee, dat doet Wim Hazeu elk jaar in zijn eentje, terwijl die ook nog eens uitgever is.

Zijn biograaf Wim Hazeu verzet zich tegen de opvatting dat Achterberg de «peetvader» van de Nederlandse daderliteratuur zou zijn: «Hij was in feite een psychopaat.

Gebruikmakend van tot nu toe onbekende documenten ontkracht Hazeu de door Lucebert gewekte suggestie als zou hij als dwangarbeider in de Duitse oorlogsindustrie te werk gesteld zijn.

Hazeu laat zien dat ze vaak onderbetaald werden en hard moesten zwoegen.