Hegeliaanse

Men kan de links-hegeliaanse opzet het best samenvatten als een verdere ontwikkeling van het Hegeliaanse denken dat via het blootleggen van de verschillende concepten die verantwoordelijk waren voor de 'vervreemding' van de mens.

Filosofen uit de hegeliaanse traditie beschouwen filosofie als een literaire traditie, waarbinnen men voortdurend commentaar levert op voorgangers.

Dat is typisch de Hegeliaanse uil van Minerva, die terugdraaiende live zelf-analyse, waardoor de kijker niet meer kan onderscheiden of hij werkelijk "Wie ben jij?" vraagt of bezig is om "Zie, hier ben ik" rond te krijgen.

Een commentaar op de hegeliaanse dialectiek moest het worden, maar ook een vechtfilm met een held die kan vliegen en kogels uit de lucht vist.

Het op de Hegeliaanse dialectiek gestoelde Marxisme ontneemt de mens zijn verantwoordelijkheid door hem slachtoffer te maken van geschiedenisprocessen veel groter dan hemzelf.

Het Marxisme is gebaseerd op het Hegeliaanse mensbeeld.

In de hegeliaanse definitie van nationalisme zijn drie trappen aanwezig.

Geen enkele Hegeliaanse dialectiek is in staat een dergelijke tegenspraak tussen het oordeel van toen en het oordeel van nu met elkaar in overeenstemming te brengen.

Deweys inslag wordt sterk getekend door Hegeliaanse invloed.

Hij relativeert als het ware het Hegeliaanse denken door het tot zijn laatste consequentie door te denken en dit binnen een strikt Hegeliaans kader.

Marx zelf moest aanvankelijk (als jong student) overigens niet zoveel hebben van de heersende Hegeliaanse filosofie.

Met uitzondering van de Hegeliaanse visie op de cultuurgeschiedenis, die bepaalde methodologische consequenties heeft, kan niet van een specifieke cultuurhistorische methodologie worden gesproken.

Waar vanuit een Hegeliaanse optiek binnen een periode a priori alles noodzakelijkerwijs met alles samenhangt, wil Gombrich bewust afstand nemen van een dergelijke veronderstelling.

Zo was er bijvoorbeeld Francis Fukuyama, die bepleitte dat de wereld het ‘einde van de geschiedenis’ bereikt had in de Hegeliaanse zin.

De logica van de teleologie werd door Immanuel Kant onderzocht in zijn Kritik der reinen Vernunft en werd vervolgens een kernidee in de speculatieve filosofie van Hegel en de verscheidene neo-Hegeliaanse scholen.

Hegeliaanse thema’s zijn in zijn werk aanwezig, als de vijanden waartegen het ten strijde trekt.

Het frivole, speelse en relativerende van zijn filosofie wedijvert met de droge hegeliaanse bindingen die ook in zijn werk te vinden zijn.

Zijn denkmethode was gebaseerd op fenomenologische analyse, verbonden met een dialectiek van hegeliaanse inslag.