Heliumkern

In een schil rond die heliumkern vindt nog steeds waterstoffusie plaats, waarbij waterstof uit de mantel van de ster wordt omgezet in helium en toegevoegd aan de heliumkern.

Deuterium-tritiumfusie is een soort kernfusie waarbij één deuteriumkern versmelt met één tritiumkern, wat één heliumkern, één vrij neutron en 17,6 MeV aan energie oplevert.

Met dit onderzoek wist hij in 1908 het bewijs te verkrijgen dat een alfadeeltje inderdaad een heliumkern was.

Sterren met een initiële massa tussen de 1 en 2 M ☉ kunnen een ontaarde heliumkern ontwikkelen voor dit punt, waardoor de ster op de rode reuzentak zal starten zoals sterren met een lagere massa dit doen.

Tegen deze tijd zal de heliumkern gaan krimpen en zal waterstoffusie beginnen rond een sterschil om de kern heen, wat langzaam steeds meer helium zal afzetten in de kern.

De bekendste voorbeelden zijn het proton (een waterstofatoom zonder zijn elektron, H + of p) en het α-deeltje (een heliumkern zonder elektronen, He 2+ of α).