Hertogstitel

Champagny had drie zonen maar zijn hertogstitel stierf in 1892 uit.

De hertogstitel werd in 1929 erkend door de chef van het hertogelijk Mecklenburgse huis.

Die overdracht van de hertogstitel vond plaats na het overlijden van Pasquier op de zoon van het echtpaar Audiffret-Pasquier waarna Edmé de eerste hertog d'Audiffret-Pasquier (1823-1905) werd.

Ziemovit verkreeg de hertogstitel over het in twee delen gesplitste hertogdom Bytom terwijl zijn vader nog in leven was, en wordt voor het eerst in 1311 als hertog vermeld.

De hertogstitel van Brabant heeft ze ook niet.

De prinsentitel is minder in aanzien dan de hertogstitel.

Diens zoon Hendrik I werd ook hertog van Neder-Lotharingen, waardoor de hertogstitel op Limburg overging.

Hij weigerde een hem aangeboden hertogstitel, keerde zich af van zijn familie en huwde te Madrid met doña Julia Méndez y Morales.

Karel stelde Anna een riant jaargeld voor als ze trouwde met een Frans edelman en haar hertogstitel afstond, maar Anna weigerde Bretagne te verlaten.

Otto werd in 1072 vrijgelaten maar Magnus bleef gevangen omdat hij weigerde zijn aanspraken op de hertogstitel van zijn vader op te geven.

Zo trok hij zich niets aan van een bemiddelingspoging van de Duitse vorsten waar hij zelf om had gevraagd, toen de uitkomst daarvan hem niet aanstond: volgens hen had hij juridisch gezien geen recht op de hertogstitel.

De 3e graaf, ook Thomas geheten werd in 1660 hersteld in het hertogdom van zijn voorvader, waarna de titel graaf van Norfolk samenvalt met de hertogstitel en een hoffelijkheidstitel wordt.

Hij bedankt voor de hem aangeboden hertogstitel.

Hoewel de titel zeldzaam en oubollig was, ontving de jonge Hertog van Saint-Simon van zijn vader de titel Vidame van Chartres, volgens biograaf Georges Poisson, om een "antiek" cachet te geven aan de recente hertogstitel van de Saint-Simons.

Omdat Magnus niet van zijn hertogstitel af wilde zien bleef hij gevangen.