Hettieten

Daarvoor had je de Grieken, Hettieten en de Hattiers.

Het waren de Hettieten, die vanaf pakweg 2000 voor Christus in het huidige Turkije leefden, die als eersten een proces ontwikkelden om ijzer te winnen uit ijzererts: met behulp van houtskool.

Het was lang een mysterie waarom de Hettieten rond 1200 voor Christus hun hoofdstad en religieuze centrum Hattusa verlieten.

In 1274 v.Chr. kwam het bij Kadesh tot een grote slag tussen de Hettieten onder bevel van koning Muwatalli II en grootmacht onder leiding van farao Ramses II.

Onder koning Hattusili I (1650-1620 v.Chr.) werd het de hoofdstad van hun rijk en begon de glorietijd van de Hettieten.

Traditionele machthebbers zoals Egypte en de Hettieten wisten hun aloude positie onder de grootmachten weer in te nemen, terwijl in Noord-Syrië een nieuw koninkrijk op het toneel verscheen, namelijk het Hurritische Mitanni.

Alle drie de goden werden door de Hettieten van de Hurrieten overgenomen.

Cyprus kwam misschien kortstondig onder Hettitische dominaat, hoewel er nauwelijks sporen zijn gevonden van Hettieten in deze periode.

De Hettieten hadden een monopolie op ijzerbewerking, wat ook voor de Filistijnen zou gelden.

De Hettieten stamden af van een Indo-Europees volk, dat zich in Anatolië had gevestigd.

De Hettitische zonnegod van de hemel (nepišaš Ištanu) was de op een na meest aanbeden zonnegod van de Hettieten, na de zonnegodin van Arinna.

Het gebied dat de huidige provincie Tokat beslaat maakte deel uit van het rijk van de Hettieten.

Het is niet zozeer een zelfstandige fase in de geschiedenis van de Hettieten, maar meer een periode van transitie tussen het Oude en het Nieuwe Koninkrijk.

Het Verdrag van Kadesh, ook wel Zilveren of Eeuwige Verdrag genoemd, stelt misschien wel een van de oudste akkoorden tussen twee naties voor, namelijk het oude Egypte en de Hettieten.

Het voornaamste culturele centrum van Mesopotamië voor Ishara was in Kisurra, ook al werd zij in een groot gebied door Syriërs, Kananieten en Hettieten vereerd.

Hij sloot een vredesverdrag met de Neo-Hettieten waarbij het noorden van de Levant aan hen werd afgestaan.

Hij was waarschijnlijk degene die Isuwa weer onder invloed van Mitanni gebracht en aangezet had tot de aanval op de Hettieten.

Hoewel er vondsten van Hettitische aanwezigheid getuigen, lijkt het er niet op dat het plaatselijk bestuur door de Hettieten gedomineerd werd.

Kadesh en Amurru werden door de Hettieten hernomen.

Mede door versterkingen kunnen de Egyptenaren zich hergroeperen en dringen de Hettieten uiteindelijk terug over de Orontes.