Heumakers in een zin

Het grootste bezwaar is voor Heumakers de vertelwijze.

Dat leverde toen het boekje Onleefbare waarheden op, waarin Heumakers de literatuur kenmerkte als een vrijplaats voor al het onoorbare, dat alleen als fictie gedaan, gezegd en misschien zelfs gedacht mag worden.

Arnold Heumakers, toen nog recensent voor de Volkskrant, vond dat De Moor een meesterproef had geleverd.

De beste boeken van 2015 Dat er met het Nederlandse academische wereldje behoorlijk wat mis is, bleek begin dit jaar weer eens tijdens de promotie van historicus en NRC Handelsblad-recensent Arnold Heumakers.

In de essays van Huub Beurskens, Andreas Burnier, Cyrille Offermans, Arnold Heumakers en Jan Kuijpers wisselen weerzin, ongemak en geleerd begrip met de Schreibtischmörder Strauss elkaar af.

In een kort na de moord geschreven essay naar aanleiding van J.M. Coetzee’s 12 november 2004) ging Arnold Heumakers op zoek naar de «literaire genealogie van een manier van polemiseren waarbij argumenten er nauwelijks meer toe doen».

Ooit, diep in de nacht en in een land véél verder dan Frankrijk, heb ik Heumakers onder die laatste vraag zeer gelijkmoedig zien blijven.

Ook Heumakers behoort tot de door Van der Heijden beschimpte publieke intellectuelen: hij is aan een universiteit verbonden en productief scribent van een dagblad.

Wat vond hij van de kritiek van Arnold Heumakers?

Dat het moderne denken niet louter een zonnige en wolkenloze aangelegenheid is, maakt Arnold Heumakers al sinds jaar en dag duidelijk in een eindeloze reeks uiterst informatieve en leesbare essays.

Heumakers sprak als lezer; Rosenboom spreekt als schrijver over zijn ambacht: hoe je je documenteert, hoe je interessante personages schept, hoe je je intrige de goede voorwaartse stuwing geeft die de lezer vasthoudt.

Heumakers verwijt hun onmatigheid en machtsdenken, ze hebben geen oog voor de realiteit en het tragische.

In een prachtig essay (opgenomen in zijn bundel Schoten in de concertzaal) laat Arnold Heumakers zien dat het in Der Arbeiter niet ging om politieke idealen, maar om een analyse van de Zeitgeist en het zoeken naar antwoorden op existentiele vragen.

Ook het onderscheiden van verschillende speelvelden, zoals Heumakers doet, is helemaal fout.

Volgens Heumakers hollen alle kampioenen van de onheilstijding achter de feiten aan, omdat zij veranderingen slechts in termen van verlies kunnen zien.

Arnold Heumakers (1950) wordt gefascineerd door de rol van literatuur en kunst in de moderne samenleving, zoals die sinds Verlichting en Romantiek gestalte heeft gekregen.