Hoekveld in een zin

Hierbij wordt de koning van het beginveld twee velden zijwaarts verplaatst naar een op een hoekveld staande toren toe.

Hoekveld gaf dus in de jaren zestig en zeventig krachtige impulsen voor een vernieuwing van de onderwijsgeografie en de schoolaardrijkskunde.

Hoekveld koos voor deze combinatie.

Voor het tweede deel was Hoekveld weliswaar formeel verantwoordelijk, maar het inhoudelijke werk werd gedaan door Rob van der Vaart.

Hoekveld: «Als je iemand bijvoorbeeld vroeg hoeveel kinderen hij had, werden alle kinderen bij elkaar geroepen en ter plekke aangewezen: Pietje, Klaasje, Jantje enzovoort.

De nieuwe inzichten uit de academische geografie werden door Hoekveld en zijn staf verwerkt in een serie bijscholingscursussen, de zogenaamde mavo-applicatiecursussen voor aardrijkskundeleraren.

G.A. Hoekveld (1982) "Het ecologisch complex en de stad bij Chr. Van Paassen".

Hoekveld slaagde er in het concept ‘eigen omgeving’ in het programma te laten opnemen, waardoor de relatie tussen sociale en fysische geografie werd versterkt.

Hoekveld verkoos echter naar de Universiteit van Utrecht te gaan.

In 1971 werd Hoekveld hoogleraar sociale geografie in het bijzonder de urbane en rurale geografie der westerse landen.

In 1973 schreef Hoekveld met een aantal leden van zijn wetenschappelijke staf het studieboek ‘Geografie van stad en platteland in de westerse landen’, waarin de nieuwe inzichten voor een breed publiek toegankelijk werden gemaakt.

In Nederland heeft met name Gerard Hoekveld zich sterk gemaakt voor een gemoderniseerde regionale geografie.

In zijn oratie betoogde Hoekveld dat regionaal-geografen probleemgericht zijn, waarbij de verhoudingen tussen intern en extern bepaalde ontwikkelingen, centralisatie en decentralisatie, homogenisering en differentiatie centraal staan.

Met anderen publiceerde hij het handboek ‘Algemene Sociale Geografie’ (1984) en in 1989 voerde hij met Ben de Pater en Gerard Hoekveld de redactie van het tweedelige handboek ‘Nederland in delen’.

Met name Hoekveld heeft deze gedachtegangen verder uitgewerkt in beschouwingen over sociaal-ruimtelijke structuren die gestalte krijgen in artefactieel-morfologische structuren.

Onderwijsgeografie en schoolaardrijkskunde Eind jaren zestig aan de Vrije Universiteit zorgde Hoekveld voor de aansluiting bij de ontwikkelingen in de Angelsaksische geografie (meer aandacht voor kwantitatieve technieken, modellen en theorievorming).

Universiteit van Utrecht In 1985 aanvaardde Hoekveld een leerstoel in de ‘regionale geografie en geografie voor educatie’.

Voor de studie van de regionale samenhang en ontwikkeling zijn volgens Gerard Hoekveld (1999) drie typen modellen nodig: *Allereerst een conceptueel model.

Bij zijn emeritaat in 1998 sprak Hoekveld met de faculteit Ruimtelijke Wetenschappen af, dat hij ‘nog iets zou doen’ met de relatie sociale geografie en ethiek.

In een afzonderlijk hoofdstuk buigt Hoekveld zich over de bruikbaarheid van geografische modellen bij ethische vragen.