Hofmannsthal

Naast dit libretto heeft Hofmannsthal dezelfde stof –nog weer verder uitgebreid, maar de dialogen zijn dezelfde als in de opera - voor een gelijknamige novelle gebruikt.

Na de voltooiing hiervan overleed Von Hofmannsthal.

De culturele elite (Hofmannsthal, Mann, Bergson, Nietzsche, Freud, Heidegger en al die anderen) kon nog de illusie koesteren dat zij iets over de condition humaine had te melden dat niet al te droevig afstak bij de resultaten van de exacte wetenschappen.

Het syndroom had beter ‘de ziekte van Lord Chandos’ kunnen heten, naar (1902), een beroemde tekst van Hugo von Hofmannsthal.

Hierin demonstreert hij het verdwijnen van de grote stijl aan de hand van het werk van Musil, Canetti, Hofmannsthal en anderen.

Kritiek op het huiselijke karakter van zijn aantekeningen pareerde Buddingh' met een citaat van Von Hofmannsthal ('Die Tiefe muss man verstecken - wo?

De derde grote opera van Strauss en Hugo von Hofmannsthal was Der Rosenkavalier ( 1910 ), wellicht het allergrootste succes uit het leven van Strauss.

Hofmannsthal wou daar episch-dramatische muziek bij.

Hugo von Hofmannsthal was bijzonder productief; vele van zijn plannen zijn evenwel onafgewerkt gebleven.

In die zin sloot Bachmann nauwer aan bij de Duitse dan de Oostenrijkse traditie, alhoewel haar werk expliciete verbanden met Hugo von Hofmannsthal vertoont.

Maar Strauss was gelukkig met de tekst van von Hofmannsthal, die hem tot zeer kleurrijke muziek heeft geïnspireerd.

Meerdere malen schreef hij Hofmannsthal op te schieten.

De kunst van een volk was, in de opvatting van Von Hofmannsthal, de sleutel tot de cultuur en de geest van dat volk (Wert und Ehre deutscher Sprache).

De samenwerking met Hofmannsthal ging daarna verder in Ariadne auf Naxos, een opera in een opera.

Leven Hofmannsthal was de zoon van een bankdirecteur in Wenen.