Hokjes

We mogen niet in hokjes denken omdat de wokies extreem in hokjes zijn gaan denken.

Steeds meer hokjes, en steeds meer mensen die vinden dat ook hún hokje belangrijk is, minstens zo belangrijk als al die andere hokjes, of liefst net een tikkeltje belangrijker.

Ik heb nog nooit in mijn lange leven een tijd meegemaakt waarin mensen zó in hokjes werden ingedeeld (hokjes met bovendien onbegrijpelijke etiketten) als doorgeschoten linksmalloten momenteel doen.

Ik wil niet in hokjes denken, maar er komen telkens zoveel hokjes bij!

Een andere manier is door te laten zien dat er naast de hokjes 'man' en 'vrouw' meer hokjes mogelijk zijn; dus er gaat niets af, maar er komt juist iets bij.

De natuur denkt niet in hokjes, de cultuur denkt in hokjes.

Het ging niet om de hokjes, maar om het overstijgen van die hokjes.

Mensen die niet in de hokjes passen, en zogenaamde 'specialisten' die meteen gaan zitten corrigeren en klooien om hen wél in hokjes te laten passen.

Ze zien hoe mensen in het maatschappelijk debat steeds in hokjes worden gestopt en dat hokjes voor kunstenaars benauwend werken.

Ook is het zo dat waar we mensen in ‘hokjes’ proberen te duwen er ook altijd een heleboel mensen buiten deze hokjes vallen.

Een persoon kan één van de twee hokjes aanvinken.Heteroseksueel of homoseksueel.

Afgelopen weekend 3 hokjes opgehangen in de tuin.

Agenten worden er volgens haar door „in hokjes geplaatst”.

Al denk ik dat niet alleen de mensen die we historisch gezien minderheden noemen last hebben van de hokjes waar ze door de maatschappij in worden geduwd.

Als je als ondernemer veel moet rijden maar ook een beetje wil genieten, is de youngtimer diesel cabrio de auto die alle hokjes aanvinkt.

Daar is het donker, liggen verspreid in hokjes matrassen en staan uiteenlopende seksattributen opgesteld.

Dat symbiotische hokjes neerhalen doen ze nu weer, en goed ook, maar wel op een herkenbare manier.

Dit vind ik nu jammer, mensen in hokjes plaatsen, ik had u wat hoger ingeschat.

Door beide hokjes rood in te kleuren.

En dat is nu eens een prikkelend thema, want als ‘ik’ ‘alles’ ben – en daar zit best wat in – zijn labels en hokjes toch overbodig?