Holsts

Toch zindert zijn superieure orkestratie al door mijn lijf en lukt het me op de vleugels van Holsts sonore universum afstand te nemen van de prijs.

Een uitvoering van het stuk duurt ongeveer 50 minuten; Holsts eigen opname uit 1926 duurt bijna 43 minuten.

Daarmee bedoel ik iets anders dan wat hier te lande vaak snuivend 'dichtersproza' wordt genoemd - een negatieve benaming die mij onmiddellijk aan inderdaad tamelijk erge prozagedrochten als Roland Holsts Deirdre en de zonen van Usnach doet denken.

Sneevliet ergerde zich vooral aan Roland Holsts ontwikkeling in religieus-socialistische richting.

Over het huwelijksleven van de Roland Holsts is Elsbeth Etty nogal kort, waarschijnlijk omdat ze hierover minder, en vooral minder hard materiaal kon verzamelen.

Dit is een duidelijke ‘defence of poetry’, gericht tegen de ‘zij’, die van Holsts taalmystiek niet willen weten; een verdediging van het heimwee naar de ‘voortijden’ en van de taal als macht ‘om te doorgronden wat de wereld vergat’.

Wanneer men de wortels van Holsts dualisme wil opsporen, kan men de philosophie buiten beschouwing laten; want zijn wereldbeeld is ontstaan uit de levenservaring van een gespleten natuur, die tevens een door en door dichterlijke natuur is.

Du Perron hield niet van Roland Holsts proza maar vond zijn gedichten echt, authentiek en van Europees niveau.

Dat was ook de tijd dat Adriaan Roland Holst in het blad debuteerde; in het decembernummer van 1908 zijn zowel Holsts eerste gedichten te vinden als kritisch proza van Ritter.