Homesick

The Homesick heeft de gitaren weggedaan, en Trio Dichter doet het met darmsnaren.

De Nederlandse formatie The Homesick tekende recentelijke een contract bij het befaamde Amerikaanse platenlabel Sub Pop Records.

Tel daarbij op die Dylanesque teksten op Renés shirt, à la Subterranean Homesick Blues, en je begrijpt: René Karst is niet de nieuwe Bob Dylan.

Op ‘Airbag’ flirt de groep dan weer met hortende breakbeats en turntable scratches à la DJ Shadow, terwijl het intuïtieve experiment van Miles Davis’ Bitches Brew zijn weg vindt naar ‘Subterranean Homesick Blues’.

Maar hij krijgt er wereldwijd een hoop fans bij, met nummers als Subterranean Homesick Blues.

Maar Yuko Yuko en The Homesick zijn lichtend voorbeeld voor de underground van de 21e eeuw.

De Amerikaanse fastfoodketen heeft samen met het kaarsenmerk Homesick twee opvallende geurkaarsen gelanceerd.

Aan de hand van muziekvoorbeelden laat workshopleider Hans ‘Homesick’ de Vries de veelzijdigheid van de harmonica horen.

Niemand, ik herhaal: niemand slaagt erin de muziek uit de Zuidelijke Verenigde Staten zo overtuigend te brengen als Homesick en zijn kompanen.

Precies op het moment dat The Homesick hun set start, tikt een oude bekende op mijn schouder.

Zij zijn van grote invloed geweest op de ‘bluesy’ kant van homesick.

De muziek van landelijk bekende bands The Yearlings, Homesick & the Louisiana Men, Born in a Barn en het lokale Ester's favourite Dress viel bijzonder goed in de smaak bij het publiek.

In muziekcafé De Amer treden vanaf 13:15 uur Homesick & The Louisiana Men op.

Het rap-achtige eerste nummer Subterranean Homesick Blues, enigszins schatplichtig aan Chuck Berry 's Too Much Monkey Business, is te zien in het begin van D.A. Pennebakers Don't Look Back (en veel later op MTV ).

De nummers "Last Dance" en "Homesick" staan niet op de oorspronkelijke vinyluitgave, vanwege de beperkte speelduur van vinyl platen.

In 2002 publiceerde Ward haar autobiografie Homesick: A Memoir.