Honingbijen

Het ligt in de verwachting dat de situatie zal stabiliseren, met een gordel waarin geafrikaniseerde honingbijen en Europese honingbijen gezamenlijk voorkomen, en die over de zuidelijke V.S. zal lopen.

Aziatische hoornaars zijn zeer efficiënte jagers die het vooral gemunt hebben op honingbijen en andere inheemse insecten zoals wilde bijen, hommels, wespen, vliegen, vlinders en sprinkhanen.

Bij honingbijen daarentegen worden de cellen, de zogenaamde ‘raten’, gevormd door was.

Bij veel houders van honingbijen gaat het momenteel ronduit slecht.

Dat is anders in honingbijenkasten, want daar zitten de raten verder uit elkaar en dan kunnen de honingbijen zo’n vlinder wel doodsteken.

Dus ja, je kunt wat hommels zien en honingbijen, maar ik kan je zeggen dat het het aantal wilde solitaire bijen dramatisch veel lager is dan andere jaren in de omgeving waar ik fotografeer.

Een tekort aan voedsel is voor honingbijen en bijen in het algemeen een belangrijke reden van sterfte.

En als het met de honingbijen in de kasten van de imkers slecht gaat, zal het in het wild met de verschillende soorten bijen niet veel beter gaan.

In Duitsland hebben ze gekeken welke signalen honingbijen stuurde door een robot te maken die meedeed met communiceren.

Voor andere insecten, honingbijen, maar ook voor de mens.

Ach, de moederfiguur, ik heb er zoveel stukken over gemaakt, van Honingbijen tot Maria Vaart: de band met haar is gewoon enorm intens.

Acht op de tien gewassen die we eten worden bestoven door honingbijen.

Daarmee tonen ze voor het eerst aan dat moderne bestrijdingsmiddelen schade toebrengen aan het zenuwstelsel van honingbijen waardoor zij dus niet meer in een rechte lijn kunnen lopen.

De Aziatische hoornaar is een grotendeels zwarte wesp die honingbijen, wilde bijen en hommels eet.

De exacte oorzaken zijn nog onduidelijk, maar een intrigerende mogelijkheid is dat bijenhouders de afgelopen jaren per ongeluk geselecteerd hebben op kortlevende honingbijen.

De honingbijen bleken de atmosferische elektriciteit met 100 tot 1000 volt per meter te veranderen.

De onderzoekers erkennen dat de in het lab bestudeerde honingbijen als larven – toen ze nog in hun koloniën zaten en gevoed werden door werksters – al aan virussen of pesticiden kunnen zijn blootgesteld.

Die vormt een gevaar voor de honingbijen die het toch al moeilijk hebben.

Eén derde van alle honingbijen in onze regio is weg.

Op verzoek van de gemeente Amsterdam deed de Leidse stichting EIS-Kenniscentrum voor Insecten vier jaar onderzoek met als belangrijkste conclusie: honingbijen in de stad vormen sterke voedselconcurrentie voor andere bestuivers.