Hoornplaten in een zin

De schildpad heeft een vreemd uiterlijk; de hoornplaten aan de rand van het schild zijn klein, bruin en dun, maar de hoornplaten in het midden zijn groot en vierkant, en iedere hoornplaat heeft in het midden een vierkante 'kuil'.

Na iedere vervelling krijgen de hoornplaten er een ribbeltje bij, zodat aan de hoornplaten is af te lezen hoeveel vervellingen het dier heeft ondergaan.

De achterzijde van het schild is getand door de wat puntige hoornplaten.

De groeiringen op de hoornplaten van het schild zijn duidelijk te zien, de maximale schildlengte is ongeveer 20 centimeter.

De huid van alle amfibieën dient niet zozeer ter bescherming van het lichaam, in tegenstelling tot de reptielen waarvan de huid schubben of hoornplaten draagt.

De lamantijn heeft opgezwollen, beweeglijke lippen voor het aftrekken van het zeegras en hoornplaten op het harde gehemelte en in de onderkaak voor het kauwen van hun voedsel.

De lederschildpad is eenvoudig van alle andere schildpadden te onderscheiden door zijn grootte, maar met name doordat het rugschild geen zichtbare hoornplaten heeft.

De maximale schildlengte is 46,5 centimeter, de schildkleur van juvenielen is bruin maar oudere dieren krijgen een zwart rugschild, waarbij de randen tussen de hoornplaten geel worden.

De randen van de hoornplaten op het midden zijn concentrisch gegroefd en wat verhoogd.

De schildkleur is bruin, met donkere randen rond de hoornplaten.

De verschillende soorten hadden niet altijd een met hoornplaten verstevigd schild.

Een zichtbare kiel op het midden van het rugschild ontbreekt, de schildkleur is bruin met donkere randen tussen de hoornplaten, het buikschild is geel.

Het schild van een volwassen dier heeft een plat middendeel met daar omheen negen hoornplaten.

Jongere exemplaren hebben vaak gekielde hoornplaten maar deze verdwijnen naarmate de schildpad ouder wordt.

Net als de lederschildpad had Protosphargis een schild zonder hoornplaten, anders dan de meeste schildpadden.

Zoals alle weekschildpadden heeft ook deze soort geen hoornplaten op het relatief zachte schild en brede poten met zwemvliezen tussen de tenen.

Beschrijving De zaagrugschildpad is groen tot groenbruin van kleur, en heeft op de hoornplaten aan de rand van het schild een tekening van oranje tot gele ringen, vooral de jonge exemplaren.

Aan de achterzijde steken de zaagtand-achtige hoornplaten uit, maar niet zo sterk als veel andere soorten met stekel-achtige achterzijde van het schild.

Algemeen De lederschildpadden zijn grote in zee levende schildpadden met een in de lengte geplooide carapax of rugschild zonder benige hoornplaten waar de schildpadden om bekendstaan.

De hoornplaten aan de schildrand hebben ieder een grote zwarte vlek, die soms versmolten zijn tot streep, vooral naar achteren toe.